Rudy Demotte kwam vrijdagavond op RTBF haast triomfalistisch aankondigen dat Wallonië “un plan anti-crise” heeft. Kostprijs 1,5 miljard euro “pour relancer la Wallonie”. Demotte doet zelfs beter dan Kris Peeters: “nous avons un plan plus ambitieux que la Flandre qui ne fait que 842 millions.” Ook op federaal niveau ontpopt Laurette Onkelinx zich tot de beste leerling van Keynes: een pleidooi voor een massale relance via investeringen in de spoorwegen, gebouwen en “le developpement durable”.
De PS wil van deze financiële en economische crisis gebruik maken om terug de rol van de overheid centraal te stellen in de economie. De Waalse regering wil zelfs een nieuwe en Staatsgeleide spaar-en investeringsbank oprichten: “la Caisse Publique Wallonne”. In het Zuiden voert Di Rupo een ideologisch gevecht tegen “le libéralisme sauvage”. Oplopende begrotingstekorten zijn blijkbaar de laatste zorg van de PS.
Het doet terugdenken aan de jaren zeventig. Ook toen werd Keynes opgegraven door de PS van Spitaels en Cools. Om hun onmacht te verbergen grepen de toenmalige Regeringen met de socialisten terug naar Keynes om een deficit op de lopende rekening van de begroting goed te praten. De geschiedenis herhaalt zich. Het slingerpad van het begrotingsbeleid wordt opnieuw zichtbaar: eerst een evenwicht, daarna een structureel evenwicht en dan een relance!
Een begrotingstekort van 2% van het BBP of 7 miljard euro wordt niet alleen aanvaardbaar, maar zelfs als nodig beschouwd.Dat verklaarden 3 franstalige ministers vandaag op RTBF.
We stevenen af op een zware economische recessie. De huidige groeiprognoses van -0,5 % van het BBP zullen binnen enkele maanden ongetwijfeld worden bijgesteld en sommige analisten spreken zelfs van -1,5 tot 2% negatieve groei met een stijging van de werkloosheid van minstens 50.000.
Het globale tekort op de begroting 2009 dreigt hierdoor op te lopen tot 3% van het BBP. Niemand pleit in de huidige crisis nog voor een begrotingsevenwicht maar is er budgettaire ruimte voor een drastische relance en welke zijn de effecten hiervan in een kleine, open economie?
Uit onze cursussen economie weten we dat er drie “lekken” zijn in onze economie: sparen, invoer en belastingen. Vraagimpulsen leiden tot meer import en neutraliseren in grote mate de impact ervan op de lokale economie. Koopkrachtverhoging leidt bij gebrek aan vertrouwen tot opgepot geld en meer sparen. Begrotingstekorten maken de mensen onzeker en doen het besef groeien dat de tekorten van vandaag de belastingen zijn van morgen.
De economische impact van een Belgisch anti-cyclisch beleid is derhalve beperkt. Daarenboven dreigt het onze openbare financiën terug te laten ontsporen op een moment dat de kosten van de vergrijzing vanaf 2010 zwaar zullen doorwegen op het budget.
Begrotingstekorten mogen daarenboven niet dienen om consumptieuitgaven te financieren. Om het inter-professioneel akkoord mogelijk te maken ligt er naar verluidt een factuur voor “smeergeld” van vele honderden miljoenen euro op tafel. Loonsverhogingen financieren met belastinggeld! Hier kan door de Regering Leterme niet zomaar worden op ingegaan zo niet dreigt het structureel begrotingsdeficit nog verder op te lopen. Ook hier zijn budgettaire grenzen. Premier Leterme is zich zich hiervan zeer goed bewust.
De Belgische politiek heeft er 20 jaar voor nodig gehad om terug te keren naar begrotingsevenwicht. Als de teugels nu worden gelost zal het weer jaren duren vooraleer kan worden gewerkt aan schuldafbouw en komt de financiering van de vergrijzing in gevaar.
Ook wordt het met de dag duidelijker dat een coherent anticrisisplan een nieuwe afspraak veronderstelt tussen de federale overheid en de deelstaten op het vlak van de financiering en de bevoegdheidsverdeling inzake de sociaal-economische hefbomen. Vandaag blijkt welke kansen dit land in 2007 en 2008 heeft gemist om zijn institutionele structuren aan te passen.
Het wordt ook met de dag duidelijker dat de discussie over de 3 Burgemeesters slechts een alibi is om op de institutionele dialoog niet het debat te gronde te moeten voeren over de economische en budgettaire problemen van dit land.
Het zijn cruciale maanden voor dit land. Verkeerde keuzes kunnen de toekomst voor jaren hypothekeren en later zal men niet kunnen zeggen: “wir haben es nicht gewusst!”

In het zicht van de Vlaamse verkiezingen zijn Geert Bourgeois en Bert Anciaux weer op het oorlogspad. Ze aarzelen hierbij niet - uit drang naar zelfbehoud - hun eigen geesteskinderen op te blazen : Bourgeois het kartel met CD&V en Anciaux zijn eigen Vl.Pro.
Ze geven zich hierbij uit als idealisten, “zuiveren” en “moreel” superieuren. Bourgeois is de “beste” Vlaming en Anciaux de “Vlaamse Obama”.
Ze denken met hun stratego-spelletjes een remake te maken van hun Volksunie-exit maar hun momentum is voorbij.
NVA was met zijn verankering in het kartel een machtsfactor geworden in de Belgische politiek en had met meer zelfbeheersing en geduld dit land onvermijdelijk naar het confederalisme kunnen voeren. Nu is NVA een gewone Vlaamse oppositiepartij geworden en moet Dewever in opbod gaan mat VB en LDD om de strafste Vlaming te zijn. Bart Dewever is zich hier zeer goed van bewust maar is de gevangene van de persoonlijke strategie van Bourgeois. Met zijn deloyale aanvallen als ex-minister op Kris Peeters toont deze meer dan ooit zijn ware gelaat. Ik was een grote voorstander van het kartel en het opblazen ervan heeft de politieke macht van Vlaanderen zwaar geschaad. Dat ervaren we elke dag.
Bertje’ s verhaal is voorbij. In het Vlaams Parlement kreeg hij gisteren zelfs geen vraag meer over zijn strapatsen. Hij is politiek zo dood als een pier en zijn “Groot Verhaal” wekt in de wandelgangen alleen nog lachlust op. En zeggen dat die man 10 jaar Vlaams minister van Cultuur is geweest…
Ik voel mee met uitstekende ex-Spirit parlementsleden als Jan Rogiers en Bert Caron die hun politiek engagement zien verzanden in de egotripping van een man die nog steeds denkt dat de hele wereld rondom hem draait en blijkbaar nog alleen bezig is met zijn politiek overleven en daar een ideologisch sausje wil overgieten. Zielig om dezer dagen zijn interviews te lezen. Maar met de woorden van Toon Hermans: “duif is dood, mijnheer”. En Caroline Gennez weet dit ook wel. Ze kan het zelfs niet verbergen. Alleen Bert beseft niet dat het een cinema teveel is.
Het Verhaal van Bert en Geert : hoe ze na moeder VU nu hun eigen geesteskinderen begraven.