Tijdens het weekend kreeg ik heel wat sympathiebetuigingen voor mijn kandidatuur bij de verkiezingen van 10 juni. Als ik aan potentiële kiezers poog uit te leggen dat Herman (kopman)en Peter (bij de opvolgers) kandidaat zijn voor de Kamer in BHV en ik actief blijf in het Vlaams Parlement tot 2009 zie ik heel wat wenkbrauwengefrons. Het valt me telkens weer op hoe weinig mensen weten op welk parlementair niveau je actief bent. Ik geef wel toe dat er dezer dagen verwarring kan zijn nu de carrousel tussen de instellingen weer volop draait…
Dinsdagavond zit ik met Herman bij Ben Crabbé in de tabel van Mendelejev in de aflevering met de” Broers”. Ik won in 2005 de Tabel in de categorie “Tsjeven”. Heidi klopte in 2006 Britt Anciaux in de aflevering “Kinderen van”. Wordt het voor de Van Rompuy’s een derde overwinning op rij?
Vooral Herman verliest niet graag. Euh… Onze vaste captain is Rick De Leeuw en onze tegenspelers de gebroeders Fockedeyn (acteurs van in De Gloria). Let ook op de straffe verhalen in de quiz en geniet van de hilarische beeldfragmenten uit de tijd van toen. Was het Ben Crabbé niet die twee jaar terug zei dat Van Rompuy’s opnieuw “sexy” zijn? Veel kijkgenot.

Het arrondissementeel CD&V -partijbestuur van Brussel-Halle-Vilvoorde keurde donderdagavond de modellijst goed voor de Kamerverkiezingen van 10 juni 2007. Mijn broer Herman van Rompuy staat op 1, Sonja Becq op 2 en Michel Doomst op 3. Het is de vierde maal dat Herman lijsttrekker is voor de Kamer in BHV.
Mijn neef Peter Van Rompuy ( 27 jaar) staat op dezelfde Kamerlijst op de voorlaatste plaats bij de opvolgers (elfde op twaalf opvolgers).
In 1995 en 1999 voerden Herman en ik samen campagne onder het motto “Het zit in de familie”. Herman heeft met zoon Peter opnieuw een running-mate in de familie en ik word dit keer hun campagneleider.
Vorige keer haalden we in BHV 2 kamerzetels. Het Vlaams Kartel CD&V-N-VA gaan nu resoluut voor 3 verkozenen in BHV.

Ik lees dat de Vlaamse groenen opnieuw in de federale regering willen. Zij alleen zijn in staat om een doeltreffend en coherent klimaatbeleid te voeren. Ook tactisch dromen ze van een scenario waarbij ze paars kunnen depanneren en zoals in 1999 zorgen voor een regering zonder CD&V. Het paarsgroene experiment is voor hen nochtans rampzalig geëindigd in 2003 met nul zetels: het einde van Agalev. Het “bashen” van de Groenen miste zijn resultaat niet. Enkele weken voor de verkiezingen werd Ecolo (Minister Durant) uit de regering gezet en in Gent betoogde VLD-minister J.Gabriëls (met toestemming van de partijleiding) tegen zijn groene collega Dua. Vandaag schijnt dit allemaal al lang vergeten. Integendeel.
Jos Geysels en Vera Dua blijven de aanwezigheid van de groenen in de diverse Regeringen als positief ervaren. Maar wat was hun bilan? Buiten een principiële, voorwaardelijke stellingname tegen kernenergie, herinner ik mij niets van het milieubeleid van de groene Olivier Deleuze .Wel is mij het catastrofale beleid van Durant inzake de geluidshinder rondom Zaventem bijgebleven dat tot op vandaag het maatschappelijk draagvlak van de luchthaven heeft ondermijnd. Ook in Vlaanderen slaagde Minister Dua er niet in een trendbreuk te realiseren in het milieubeleid. Ze sprak van “sabotage” door haar eigen Minister –President Dewael en joeg het maatschappelijke middenveld (boeren en industrie ) tegen zich in het harnas. Vrijwel geen enkel dossier werd tot een goed einde gebracht. Het is paradoxaal genoeg Kris Peeters,die vandaag een convenant kan afsluiten met de industrie inzake CO2 –uitstoot (met resultaat) en de boeren kan doen instemmen met een drastisch mestbeleid. De Vlaamse milieu-administratie is ronduit vernietigend over de passage van de groenen in de Vlaamse Regering .Bestuursonkunde is een nog te beleefde uitdrukking.
Het klimaatprobleem is een wereldprobleem met maatregelen die enkel op supra-nationaal en in een tijdsperspectief van 20 à 30 jaar tot resultaten kunnen leiden. Improvisatie op dit vlak heeft zelfs perverse effecten zoals blijkt uit het jongste VN-Rapport en de verklaringen van klimatologen als J.P. Van Ypersele. Dit de inzet maken van regeringsonderhandelingen is zo doorzichtig als de “Al Gore-hype”van Verhofstadt.
Het klimaat-thema zal worden misbruikt voor partijpolitieke doeleinden. VLD en sp.a zien er een middel in om de vroegere paarsgroene as te herstellen en CD&V opnieuw buiten spel te zetten. Jos Geysels (alomtegenwoordig in de media en goede vriend van De Gucht en Verhofstadt) zal graag go-between spelen.Wordt hij de (ervaren) klimaatminister? De circel van 1999 zal dan rond zijn.
Dit paasweekend bracht opnieuw bevestiging van mijn aanvoelen: CD&V zal op het federale niveau alleen mee kunnen besturen als we “incontournable” worden.Volgens Herman Decroo is er zelfs geen meerderheid nodig in de Vlaamse taalgroep van de Kamer.Hij wil dat paars -hoe dan ook- doorgaat als het mathematisch kan met voldoende Franstalige zetels als compensatie.Hij durft evenwel een mogelijk beroep op de Groenen niet vernoemen omdat ze slecht liggen bij het liberaal publiek. Maar als het kan helpen om CD&V-N-VA naar de oppositie te verwijzen, zal de VLD van Decroo niet aarzelen het groene scenario waar te maken.Maar er zijn eerst nog verkiezingen.Gelukkig maar…
 

Normaal waren we dit jaar met Pasen in Rome. Gezondheidsperikelen hielden ons echter in Sterrebeek .Ik was er met Viviane en Heidi nochtans graag bij geweest in Rome voor de Paasviering. Nooit ben ik immers die stralende Paasdag van 1967 vergeten toen we met onze Retorika tijdens de Rome-reis op het Sint-Pietersplein de Paasmis konden bijwonen en de pauselijke zegen “Urbi et Orbi” en het “Zalig Pasen” van de toenmalige Paus Paulus mochten aanhoren. Veertig jaar later blijft voor mij dit Paasgebeuren verbonden met Rome.
Voor een christen is Pasen –meer nog dan Kerstmis- het feest van de vreugde. Christus is gestorven maar herrezen met Pasen. Hier ligt de kern van het christelijk geloof. Het geloof dat Christus is opgestaan en dat ook wij- met en na Hem- zullen verrijzen is het hart van de christelijke openbaring, het sluitstuk van het geloof. Er is hoop na dit leven. Ooit zijn we allen weer Samen .Pasen is geen uitleg voor Goede Vrijdag, wel een scheppend vervolg ervan.
Ook bij geloven bestaat twijfel. Zei Jezus niet op zijn Kruis:”eli,eli,lamma sabaktani”, dit is ”Mijn God, Mijn God waarom verlaat gij mij?” Het beeld van de lijdende Paus Johannes Paulus en zijn boodschap van hoop en verbondenheid over de dood heen zullen mij altijd bijblijven en hebben mijn geloof gesterkt. In zijn Paasboodschap met als titel ”De vreugde van het Geloven” zegt Kardinaal Danneels :”Een eeuwig leven met ziel en lichaam, dat is pas echt eeuwig leven en het is de kern van het credo”.
Ik lees vandaag dat de helft van de Vlamingen niet meer weet wat de betekenis is van Goede Vrijdag en Pasen. Arm Vlaanderen dat meer en meer wegzinkt in onverschilligheid en banaliteit .Velen beseffen echter niet wat ze missen. Het conciliedocument “ Gaudium et Spes” (Vreugde en Hoop) zou nochtans meer dan ooit actueel zijn maar wie is daar nog mee bezig? Ik maak mij daar geen enkele illusie meer over.
Op paasdag wordt schitterend weer verwacht. Heidi hoopt- nu we thuisblijven- dat de klokken van Rome tot hier komen .Wat is er heerlijker dan in de ochtendlijke dauw paaseieren te verstoppen achter bomen en struiken? We zullen er (misschien de laatste keer) met veel plezier vroeger voor opstaan .Daarna gaan we naar de Hoogmis.’s Namiddags is er de Ronde van Vlaanderen .Hopelijk met Tom Boonen als winnaar. Het wordt dan zeker een vrolijk Pasen want ik hoor van VRT-wielercommentator Michel Wuyts (“Vlaanderen,dat is koers”) dat dan in meer dan 200 kerken in Vlaanderen de klokken zullen luiden! Pasen in Vlaanderen.Dan toch een beetje het Rome-gevoel. Ik kijk ernaar uit. Zalig Pasen.

Op deze feestdag van 50 jaar Europa denk ik terug aan twee periodes in mijn leven die rechtstreeks te maken hadden met Europa. Op 31 oktober 1975 promoveerde ik aan de K.U.L. tot doctor in de economische wetenschappen met een proefschrift over de Europese monetaire integratie .Op 28 augustus 1981 werd ik als eerste opvolger lid van het Europees Parlement en bleef EP-lid tot 1984 en was er o.m. lid van de economische en monetaire commissie.
Europese monetaire integratie
Als jonge economist kreeg ik in 1972 van het NFWO een beurs om een doctoraal proefschrift te maken met als onderwerp “Groot-Brittannië en de Europese monetaire integratie”.Het was een bijzonder risicovolle onderneming .De monetaire integratie bevond zich in het begin van de jaren zeventig nog in haar eerste fase(de zgn. mini-slang) en dreigde onder druk van de internationale monetaire crisis zelfs helemaal te worden opgeheven. Anderzijds werd de toetreding van het V.K. tot de Europese Gemeenschap op 1 jan. 1973 in vraag gesteld en werd het lot van de Britse toetreding door de (toenmalige) Labour-regering afhankelijk gemaakt van een heronderhandeling en een referendum(dat uiteindelijk plaats vond in 1975). Het thema van mijn proefschrift dreigde vaak te worden weggespoeld door de Europese politieke actualiteit maar dat maakte het extra boeiend.
Ook stond het wetenschappelijk onderzoek over monetaire unie en de Europese munt nog in een beginfase .Daarom trok ik voor een jaar naar de universiteit van Manchester (VK) waar een briljante jonge professor in de economie, Michaël Parkin ,de wetenschappelijke fundamenten poogde te formuleren van”an overwhelming case for European Monetary Union”. Zonder zijn theoretische “underpinning” was ik er nooit in gelukt mijn doctoraat tot een goed einde te brengen. Ook mijn promotor prof. Theo Peeters was een pionier van de Europese munt en publiceerde samen met Parkin en zeven andere Europese economen op 1 nov. 1975 in The Economist het”All Saints’ manifesto for European Monetary Union” .Het was ook de tijd van het Tindemans’ rapport over de Europese Unie. In het kader daarvan was ik (samen met o.m. Paul De Grauwe ) lid van een adviesgroep monetaire unie en publiceerden we samen een rapport “Naar een relance van de Europese Monetaire Unie.”
In die jaren was de Europese Monetaire Unie een verre utopie.De politieke, economische en institutionele obstakels werden dermate groot geacht dat vrijwel niemand geloofde dat de Europese munt er ooit zou komen. 25 jaar later is de Euro een feit en een onweerlegbaar succesverhaal.Een unieke prestatie die we te danken hebben aan Giscard-Schmidt en Kohl-Mitterand met J. Delors als doorduwer en strateeg.
Mijn doctoraat staat dezer dagen vergeeld in de boekenkast. Het proefschrift werd niet de start van een academische loopbaan en achteraf is er door economisten nog weinig naar verwezen, maar die doctoraatsjaren blijven voor mij een schitterend intellectueel avontuur.De euro blijft één van de belangrijkste politieke projecten van de tweede helft van de twintigste eeuw. Wie de beginjaren heeft meegemaakt beschouwt dit nog steeds als een politiek mirakel .En ook één van de conclusies van mijn doctoraat (1975) blijft overeind:”Groot-Brittannië kan zich de luxe van het isolement niet langer veroorloven. Buiten het kader van de Europese Monetaire en Economische Unie heeft het V.K. geen alternatieven meer(p.201).” Na 30 jaar wordt er eindelijk nog eens uit mijn proefschrift geciteerd…
Het Europees Parlement
In 1979 kwam ik weer in contact met Europa en dit naar aanleiding van de eerste rechtstreekse verkiezingen van het Europees parlement. Het was de memorabele campagne van Leo Tindemans (1 miljoen stemmen) waar ik mocht aan deelnemen als eerste opvolger op de EVP-CVP lijst .Het gaf mij de kans mee op tocht te gaan met Tindemans en mede als spreker te fungeren op die tientallen meetings in het Vlaamse land in stampvolle zalen en in de fameuse Europa-tenten met soms 2000 aanwezigen.Nooit heeft iemand zo boeiend en enthousiasmerend gesproken over Europa als Tindemans. Iedereen voelde aan dat Europa voor hem meer was dan een politiek thema:het was een ideaal dat hij poogde mee te geven aan de hele bevolking en vooral aan de jonge generaties.Onvergetelijk.Ook betekende die campagne voor mij ook een politieke en electorale doorbraak .Ik haalde 65.000 voorkeurstemmen en stond hiermee op de vierde plaats na Tindemans, Van Miert en W.Declercq. Op die élan kon ik daarna als CVP-Jongerenvoorzitter de Regering Martens (met het FDF) te lijf gaan en met succes…
Na het overlijden van een CVP-europarlementslid werd ik in augustus 1981 effektief lid van het Europees Parlement. Op 16 feb. 1982 hield ik in Straatsburg mijn maidenspeech over de economische toestand in Europa .Het was juist in de periode van de devaluatie van de BF en de crisis binnen het EMS .In de economische en monetaire commissie van het EP stond ik op de eerste rij om deze evoluties te volgen .Ook de staalpolitiek met Europees Commissaris Davignon was boeiende materie .Het waren ook de jaren van Tatchers’ “I want my money back”. Op insititutioneel vlak was er het Rapport Spinelli over de Europese Unie en de Europese grondwet.
Persoonlijk heb ik me niet kunnen doorzetten in het EP. Ik was er maar 2,5 jaar lid en moest invallen als de legislatuur reeds halfweg was .Ook waren de materies zeer technisch en is het moeilijk om politiek te scoren zeker in een grote fractie als de EVP waar de woordvoerders van de CDU en DC niet veel ruimte gaven.
Toch kijk ik er op terug als een bijzonder boeiende ervaring voor een jonge politicus. Een kater hield ik wel over aan de lijstvorming bij de Europese verkiezingen in 1984.Als “straf” voor mijn stoute opstelling als CVP-Jongerenvoorzitter en als standeloze werd ik naar de vijfde plaats (en stijdplaats) verwezen .Ik voerde met de steun van de CVP-Jongeren een formidabele campagne, haalde met 85.000 stemmen de tweede beste score op de EVP-CVP lijst (de vierde in Vlaanderen) maar werd niet herkozen omdat ik niet meer kon genieten van kopstemmen. Het werd het einde van mijn Europese loopbaan. Eén jaar later werd ik verkozen in de Belgische kamer en begon een ander avontuur. Maar aan mijn engagement voor Europa bewaar ik de beste herinneringen. Daar dacht ik nog eens aan tijdens dit Europees weekend.