Maandag verscheen het allereerste literair wielertijdschrift op Vlaamse maat “HET BUITENBLAD” onder redactie van Patrick Cornillie. Uitgegeven door Roularta Books -14,90 euro- te bestellen bij .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) - Tel. 051/ 26 8740 Fax 051 26 87 41.

Het werd ook mijn debuut als wielerauteur.Ik schreef een bijdrage over mijn wieleridool: Rik Van Looy.

Eric over Rik.Veel leesgenot.

23 november 2007 blijft voor mij een onvergetelijke avond. Mijn echtgenote Viviane en dochter Heidi hadden een verrassingsfeest georganiseerd ter gelegenheid van mijn 25 jaar parlementslid. Het werd een schitterend feest met familie en vrienden maar één gast maakte er een nog meer gedenkwaardige avond van. Totaal onverwacht verscheen plots als gast mijn grootste sportidool, Rik Van Looy , om mij geluk te wensen.
Naar aanleiding van de voorstelling van het boek “Rik Van Looy –Monument voor een Keizer” van Roger De Maertelaere had ik Rik leren kennen en mijn “eeuwige” trouw geuit als supporter. Ik schreef op mijn website een stuk “Eens voor Rik, altijd voor Rik”. Het was Rik blijkbaar bijgebleven en nadien hadden we nog enkele keren contact over de toekomst van de Bloso-wielerschool   in Herentals, zijn troetelkind na zijn actieve loopbaan als renner.

Voor mijn generatie is Rik Van Looy een deel van onze jeugd .Alleen zijn naam roept bij mij dankbare herinneringen op.

Zo vergeet ik nooit die 18 augustus 1957. Het wereldkampioenschap werd dat jaar verreden in Waregem en voor het eerst rechtstreeks uitgezonden door de Vlaamse televisie. Mijn grootvader Achiel (Jules) Van Rompuy had een populair café-duivenlokaal met als primeur voor het dorp een televisietoestel naast de toog. Heel de buurt was die namiddag afgezakt om Rik te zien wereldkampioen worden. Als kinderen zaten we op de grond (met cola en chocolade) vooraan vlak bij de TV. Het café was verdeeld tussen supporters van Rik Van Steenbergen en Rik Van Looy (alle Van Rompuy’s waren voor Van Looy). Rik Van Looy was in de voorlaatste ronde ontsnapt met een andere Belg Marcel Janssens. Het café daverde op zijn grondvesten maar Fred De Bruyne bracht op vraag van de ( lepe) Rik Van Steenbergen de groep terug. In de laatste ronde gingen de zes beste wielrenners van die jaren aan de haal: Van Steenbergen, Van Looy, De Bruyne, Bobet, Anquetil en Darrigade. Tijdens de koninginnenspurt hoor ik gans het café nog roepen Rik, Rik, maar we wisten niet voor welke Rik ! Uiteindelijk werd Rik Van Steenbergen wereldkampioen en Rik Van Looy vierde. Het bier ( de Aarschotse Bruine) vloeide rijkelijk. Ontgoocheling was er niet bij de supporters want een Belg was wereldkampioen en de beste jaren van Van Looy (toen nog geen 23) moesten nog komen.

Later (in 1960) werd Van Looy op magistrale wijze wereldkampioen op de Saksenring in Leipzig. Nooit vergeet ik zijn intrede de dag nadien op het wielercriterium in Londerzeel op 15 augustus 1960. Mijn vader was er met zijn kroost naartoe getrokken als naar een groot feest. Het vliegtuig vanuit Leipzig met de Belgische ploeg had vertraging opgelopen en daarom werd de start van het criterium met enkele uren uitgesteld. Niemand van het publiek protesteerde. Het verhoogde enkel de spanning en de ambiance. Zelf zie ik Rik Van Steenbergen en Fred De Bruyne geduldig en onder luid applaus nog talrijke opwarmingsrondes rijden in afwachting van Rik Van Looy. Het gejuich, toen de nieuwe wereldkampioen eindelijk op het circuit kwam, was onvergetelijk. De majestueuze verschijning van Rik Van Looy in de regenboogtrui blijft in mijn geheugen gegrift. Niemand was er ooit mooier mee.

Rik Van Looy was voor zijn supporters dan ook de enige renner die toen recht had op die trui. Daarom was de ontgoocheling zo groot toen hij op die memorabele 11 augustus 1963 geklopt werd door Benoni Beheyt .Ik herinner mij nog levendig de woede van de Van Looy-fans over het “onrechtvaardig” verlies van hun Keizer in de dramatische spurt van Ronse. Vlaanderen was in rouwstemming. Beheyt werd het recht ontzegd om wereldkampioen te zijn.

Enkele weken later (op 25 augustus 1963) trok mijn vader met zijn zonen opnieuw naar het wielercriterium in Londerzeel .Ik zie mijn broer Herman nog de Vlaamse wereldkampioen Beheyt uitjouwen en Rik (met de driekleur als Belgisch Kampioen) uitbundig toejuichen! Een uniek moment in het rijke Vlaamse wielerleven.

Eddy Merckx was de grootste renner aller tijden, Rik Van Steenbergen de meest stijlvolle, Roger De Vlaeminck de meest atletische, maar Rik Van Looy zonder twijfel de meest populaire. Merckx was onoverwinnelijk maar Van Looy was kwetsbaarder, had vaak tegenslag (zijn dramatische valpartij in de Tour 1962) en verloor vaak wedstrijden door zijn overdadige strijdlust. Daarom was de vreugde bij zijn zeges des te groter.

Ik heb Rik in de jaren zestig vaak op koersen gezien en steeds ging er een speciale rilling door het publiek bij zijn verschijning. De naam Rik weergalmde bijna 20 jaar langs Vlaamse wegen. En wie hem dezer dagen nog ontmoet heeft dezelfde gevoelens.

Tom Boonen heeft alles om zijn opvolger te worden. Dezelfde lichaamsbouw (de “dikke billen”), het vechterstemperament, ook een onweerstaanbare machtspurter. Hij wordt ongetwijfeld de nieuwe koning van de voorjaarsklassiekers.

Volgens Lomme Driessens moesten echte kampioenen ook thuis goed “gesoigneerd” worden. Nini Van Looy stond hier model. De blonde Nini was de stijlvolle, nuchtere en moderne rennersvrouw die Rik met beide voeten op de grond hield. Foto’s van haar zijn schaars, ze gaf geen interviews, stond niet in de schijnwerpers of de boekjes maar schonk Rik de familiale rust .Van Nini is het mooie gezegde: je kunt niet op twee fronten koersen (ook van toepassing voor politici) en misschien een levensles voor Tom Boonen…

Rik wordt dit jaar 75 .Zijn gelaatstrekken zijn onveranderd en is in al die jaren in gewicht geen gram bijgekomen. Ik hoor dat hij nog regelmatig fietst en dat , als Rik fors doortrekt, er nog velen sterven in zijn wiel. Het bewijst eens te meer hoe sterk hij was als renner en ook dat zijn gezondheid nooit heeft geleden onder al die jaren wielerlabeur.

Rik Van Looy is nu bijna 40 jaar gestopt als wielrenner maar de mythe blijft intact. Voor zijn supporters blijft het “ Rik   forever ”. EENS VOOR RIK, ALTIJD VOOR RIK.

Eric Van Rompuy

Ik nam vanochtend deel aan Mise au Point op RTBF. In het eerste deel van de uitzending werd er duchtig gespeculeerd over de gezondheidstoestand van Yves Leterme. Aan mij werd de vraag gesteld of ik er niet meer van wist als CD&V’er (sic)! De moderator noemde zijn hospitalisatie zelfs “une voie de sortie honorable” voor Leterme. Toen de naam van mijn broer Herman viel als vervanger ben ik uitgevallen en het ”des spéculations degoûtantes” genoemd.
Ook de rol van de monarchie kwam aan bod naar aanleiding van de onthullingen over “le colloque singulier” in De Standaard. Volgens verschillende Franstalige politici was het een doelbewuste strategie van het Vlaamse kartel om via lekken de monarchie te treffen. Hierop stelde ik dat CD&V geen kritiek heeft op de rol van de Koning in het formatieberaad. De aanduiding van Dehaene, Reynders (informateur), Leterme (formateur), H. Van Rompuy (verkenner) en Verhofstadt als premier waren telkens politiek logische beslissingen in overleg met de betrokken partijvoorzitters. Hij beging hierbij geen vergissingen. Wat de Koning er zelf over denkt, is irrelevant en enkel voer voor speculatie in de media.
Verder in het debat zei ik dat”niet de monarchie maar de staatsordening en de onenigheid hierover tussen Vlamingen en Franstaligen de belangrijkste reden van de crisis was in dit land. De Franstaligen vergissen zich van debat”.
Wat de staatshervorming betreft, stelde ik dat een eerste mini-pakket op 23 maart goed kan zijn om vertrouwen te creëren maar dat die eerste fase nog vóór het parlementaire zomerreces 2008 moet uitmonden in een tweede pakket dat garanties biedt op een substantiële bevoegdheidsoverdracht o.m. inzake arbeidsmarkt, fiscaliteit en BHV. Ook Ph. Moureaux (PS) had het over een tweede fase die”geen dupespel” mag zijn.
Over heel de uitzending hing het wantrouwen in Reynders die de kansen op een start van de definitieve regering vanochtend nog steeds maar schatte op 51% en het niet over zijn lippen kreeg dat Verhofstadt “automatisch” wordt opgevolgd door Leterme. La guerre continue.

DIT EILAND
Hoe zijn we hier geland,
waartoe…vanwaar…?
ligt ergens aan het strand
dat vreemde schip nog klaar?
en als het anker is gelicht,
naar waar…naar waar…?

Stil,sluit de deuren dicht…
Bemin elkaar…

A. Roland Host 1888-1976

Interview met Eric Van Rompuy in Knack: Ministaatshervorming (13/02/2008)

Na 23 maart zou CD&V-topman Yves Leterme de fakkel moeten overnemen van premier Guy Verhofstadt (Open VLD), al wordt dat scenario met de dag onwaarschijnlijker. Eric Van Rompuy is in elk geval bang dat zijn partij, die haar verkiezingsoverwinning aan haar communautaire programma te danken heeft, met lege handen achterblijft - of Leterme nu premier wordt of niet.

ERIC VAN ROMPUY: Ik ben niet gelukkig met de overgangsregering-Verhofstadt: de verliezer van de verkiezingen mag de periode overbruggen waarin over de staatshervorming wordt onderhandeld. Dat zou nog aanvaardbaar zijn indien die onderhandelingen zouden leiden tot fundamentele doorbraken in de staatshervorming en een goed sociaaleconomisch akkoord. Maar het heeft er alle schijn van dat we tevreden zullen moeten zijn met minimale vooruitgang in de staatshervorming. Het gaat dan over bagatellen zoals de regionalisering van de huurwet, de zogenaamde Ikeawet en het participatiefonds. Van een grote doorbraak is er geen sprake. Aan de sociaaleconomische hefbomen, de fiscaliteit, de financiering van de gewesten en gemeenschappen en het gezondheidsbeleid wordt niet geraakt. Dat betekent dat de regering-Leterme op 23 maart van start zou gaan met alleen een minipakketje staatshervorming. De Franstaligen kunnen zich in de handen wrijven, want na die datum zal er niet veel meer gebeuren. Het wordt dan aanmodderen tot de regionale verkiezingen van 2009.

De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde (B-H-V) kunt u ook op uw buik schrijven.

VAN ROMPUY: Dat dossier heeft men zomaar onder de mat geveegd. Maar eind dit jaar, wanneer alle vertragende procedures zijn uitgewerkt, komt het opnieuw op de regeringstafel. Gesteld dat Leterme premier wordt, dan moet hij dat dossier zien te ontmijnen op enkele maanden van de verkiezingen. Dat overleeft die regering niet. Het is dus totaal verkeerd om van start te gaan zonder een regeling voor B-H-V.

Daarbij komt nog: hoe kan CD&V nog geloofwaardig zijn in Vlaams-Brabant? Wij hebben ons heel sterk geëngageerd in dat dossier. Gebeurt er niets, dan gaat CD&V hier bij de regionale verkiezingen met de billen bloot. Ik kan in september toch niet opnieuw de Gordel gaan fietsen in een T-shirt waarop ‘B-H-V: splitsen NU’ gedrukt staat…

Han Renard
Roularta Media Group

We gingen dit jaar opnieuw op Krokusverlof in het Zwitserse Adelboden.’s Avonds wordt traditioneel in Hotel Solis bij een glas Appenzeller door de vaders wat nageborreld over het politieke leven in Vlaanderen. Het was dit jaar niet anders. Een vriend had evenwel voor de ambiance mijn Dagboek Be Free van 25 februari 2007 meegenomen en citeerde hieruit met graagte het volgende: “ Bij een derde glas Appenzeller (29% vol.) herhaalde ik mijn BHV-eden van 2004, 2005 en 2006 met een bijkomend snoepje van een dertiende maand kindergeld als de bevoegdheid van het gezinsbeleid in het kader van The Big Bang naar Vlaanderen komt. Ik nam dit jaar in mijn treinbagage wel een fles Appenzeller mee naar huis om na 10 juni Yves, Herman en Jo een glas te kunnen inschenken dat hen de nodige “vijf” minuten moed kan bezorgen. Mijn vrienden van Adelboden kijken met belangstelling uit naar de borrelgesprekken van 2008. Ik heb hen beloofd een fles Appenzeller te tracteren als…”
Van politieke euforie was dit jaar in Adelboden evenwel geen sprake. Integendeel. De overwinning was er op 10 juni maar het is nog steeds wachten op BHV en The Big Bang. De Appenzellers moesten dan ook vooral troost brengen in deze politiek droevige tijden…
Het valt mij trouwens op hoe bitter de Vlaming reageert op de mislukte formatiegesprekken. Niet alleen wordt de kloof tussen Vlamingen en Franstaligen haast onoverbrugbaar geacht, ook het geloof in ons democratisch systeem krijgt zware klappen. Op de avond na Super Tuesday zei me een hotelgenoot: ”Wie er in de VS ook wint, Hillary, Obama of McCain, de Bush-periode zal definitief voorbij zijn. In België wordt de verliezer (Verhofstadt) terug premier en wordt de winnaar (Leterme met 800.000 stemmen) zelfs geen kans gegund om zijn programma waar te maken. Wie gelooft dit systeem nog?.” Bij mijn thuiskomst zie ik dat het debat in de Zevende Dag gaat over: “Verhofstadt promoot België; hij wil met een charmeoffensief het imago van ons land opkrikken.” Een nieuwe Belgenmop.
De verwachtingen naar 23 maart zijn dan ook haast nihil. Het wordt aanmodderen tot 2009. Met enorme schade voor onze democratie. Mijn fles Appenzeller heeft nog een houdbaarheidsdatum van enkele jaren maar beloftes doe ik niet meer in de politiek. Nooit meer.
Trouwens geluk moet je niet zoeken in de politiek. Dat heb ik in al die tijd geleerd. Daarom heb ik meer dan andere jaren genoten van de lange bergwandelingen en keek ik met genoegen naar de afdalingen van Heidi op de lokale ski-piste en haar danspasjes op de Eisbahn van Adelboden. “Heidi in den Bergen”. We hadden er van gedroomd toen we haar deze naam 14 jaar geleden gaven. Deze belofte maakt ze waar. Was ist das Leben schön! Spijtig dat dit Krokusverlof weer voorbij is.