Het mooie Paasverlof (met een bezoek aan Londen) is na één dag reeds ver weg.  Het politieke leven herneemt en we worden weer meegezogen in de mallemolen van de actualiteit.

- Gisteren gingen Herman en ik niet naar de voorstelling van de Memoires van W. Martens.  In het VRT-journaal van zaterdag jl.  en gisterenavond in Koppen werden we opnieuw opgevoerd als de “kaltstellers” van W. Martens.  We bedankten voor de eer om bij de presentatie in het Egmontpaleis in het zicht van de camera’s weer in die rol te worden opgevoerd.  Herman en W. Martens hebben publiekelijk een streep getrokken over het verleden.  “Het leven gaat verder en de dingen uit het verleden zijn definitief begraven.  In persoonlijke relaties gaat niets boven de kracht van de verzoening.” (Memoires W. Martens blz. 855).  Persoonlijk had ik de jongste jaren occasioneel nog enkele gesprekken met W. Martens.  Deze waren steeds bijzonder hartelijk.  “Mijn Martens-jaren” zijn ook een belangrijk hoofdstuk in mijn politiek leven.  Na een grondige lezing van zijn boek zal ik proberen hierover ook mijn Waarheid te schrijven.  Aan de jaren als CVP-Jongerenvoorzitter en jong Kamerlid bewaar ik de beste herinneringen.  Ik botste vaak met Wilfried Martens maar is dit niet de taak van de jonge generaties in de grote politieke partijen? Nu worden ze direct minister of parlementslid en geraken ze onmiddellijk ingekapseld in het systeem.  Martens en ik gaven als CVP-Jongerenvoorzitters op onze manier gestalte aan wat de jonge generaties dachten in de CVP.  Wie weet nog voor wat jong CD&V staat vandaag?  Waar is de stem van de politieke jongerenorganisaties gebleven?  Wat een verarming voor de democratie.

- Landuyt wil een nieuw spreidingsplan doorvoeren zonder overleg met de Gewesten.  Om Brussel te sparen en boetes te vermijden is hij van plan om vanaf zaterdagnamiddag tot zondagavond alle weekendvluchten (meer dan 450) naar de Vlaamse Oostrand te sturen.  Een nieuwe concentratiebeweging ditmaal in de regio Sterrebeek-Tervuren waar de bevolking tijdens de weekends geen moment van rust meer zal kennen.  De bewoners zullen opnieuw gedwongen worden om wanhopig naar de rechtbank te stappen.  In het Vlaams Parlement vraag ik vanmiddag aan de Vlaamse regering dat ze dit plan Landuyt vooralsnog tegenhoudt.  Enkele weken terug vond Landuyt nog dat ik “wijze woorden” had gesproken door te pleiten voor een rustpauze.  Nu opent hijzelf opnieuw de doos van Pandora.  De reactie zal hevig zijn.  Wat begon als een spreidingsplan voor nachtvluchten eindigt in een concentratie van weekendvluchten.  Il faut le faire.  Daar is maar één woord voor : wanbeleid!

- Herman schreef gisteren in zijn ‘Dag voor dag’ een indringend stuk over Joe Van Holsbeeck.  Hij besluit: “Mensen reageren met een gevoel van ontreddering en ook van schaamte.  Konden we iets doen die namiddag?  Of wilden we niet?  We hadden ook in de hal van het station kunnen zijn.  Wat zouden wij hebben gedaan?
In de jaren tachtig en negentig werd het proces gemaakt van justitie en politie.  Vandaag gaan de vragen veel dieper.  Het gaat over normen en waarden, over opvoeding in het gezin, over onderlinge bijstand van mens tot mens (praktische solidariteit).  Het gaat over waar we met onze zgn.  samen-leving naartoe gaan.”

Toen ik gisterenavond naar de kinderuitzending van de Tabel van Mendelejev keek (met onze Heidi),  heb ik vaak gedacht aan de ouders van Joe.  Wat moet het vreselijk zijn het kostbaarste te verliezen wat er in je leven is.  Pasen is het feest van het Leven.  Joe heeft het niet meer mogen beleven.  In welke samenleving zijn we beland als het leven van onze kinderen niet meer heilig is?

Op dinsdagavond 18 april om 22 u is “onze Heidi” Van Rompuy te gast in de tabel van Mendeljev op één. Andere deelnemers zijn Britt Anciaux (dochter van Bert), Louis Servranckx (zoon van Urbanus) en Greg Smets( zoon van Motorcrosser Joël Smets). Heidi vormt een team met Britt en hun captain is Jean Blaute. Vorige jaar won ik de editie van de Tabel van Mendeljev over de “Tsjeven” met ondermeer Mark Eyskens en Ivo Belet. Na de uitzending noemde Ben Crabbé mij “opnieuw sexy”. Evenaart Heidi de prestatie van haar vader? Het wordt een leuke avond. De families Van Rompuy en Anciaux kijken er alvast met spanning naar uit. 

De werkgeversorganisatie VOKA stelt in het dossier van het vliegtuiglawaai rond Zaventem dat niet beslissen de slechtste beslissing is. Volgens gedelegeerd bestuurder Philippe Muyters liggen de oplossingen in de lade en moet de politiek snel tot besluiten komen om rechtszekerheid te creëren voor de bedrijven rondom de luchthaven.

De bekommernis van VOKA is terecht. De onzekerheid dreigt investeerders te doen afhaken en vormt op termijn een gevaar voor de werkgelegenheid. Maar ook de omwonenden vragen om duidelijkheid. Reeds vijf jaar wordt het maatschappelijk klimaat verpest door steeds nieuwe plannen en beslissingen waardoor op de duur de hele regio van de Vlaamse Rand zich bedreigd voelt in zijn levenskwaliteit. Een consensus rondom het luchthavengebeuren maakte de groei van Zaventem mogelijk. Dit draagvlak is nu verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een bitter gevecht onder de gewesten en tussen actiegroepen en bewoners van Noord- en Oostrand. Zelfs aan rechters wordt partijdigheid verweten als een uitspraak ten gunste uitvalt van bepaalde zones.

De politiek heeft in dit dossier de blunders opgestapeld. Minister Durant opende de doos van Pandora met haar concentratiemodel in de Vlaamse Noordrand, maar ook minister Anciaux blunderde door in 2003 niet radicaal terug te keren naar het historisch en maatschappelijk aanvaarde baangebruik van de jaren negentig. Hij koos daarentegen de weg van de zogenaamde spreiding waardoor er tienduizenden nieuwe gehinderden voor het nachtlawaai bijkwamen. Ook verschoof hij het dagverkeer onder de weekends grotendeels naar de Oostrand. Als gevolg van de opeenvolgende spreidingsplannen lag het globale vliegverkeer in februari jongstleden met 52,5% zelfs hoger in de Oostrand dan in de Noordrand. Dit heeft ook mede te maken met de Brusselse geluidsnormen die met zich brengen dat politiek gestuurde vliegroutes steeds meer het Brussels luchtruim vermijden om boetes te voorkomen.

Tweemaal zijn de onderhandelingen tussen de diverse regeringen geëindigd op een kater. Ze mondden in september 2004 uit in het DHL-débacle en in de zomer van 2005 kon enkel de totale blokkering worden vastgesteld. Vlaams minister Peeters stelde in het Vlaams Parlement terecht dat nieuwe onderhandelingen enkel zin hebben indien iedereen zich loyaal wil opstellen. Dat is manifest niet het geval met de Brusselse Regering zolang deze vasthoudt aan haar Brusselse geluidsnormen. Ze plaatsen de Brusselaars in een chantagepositie waardoor de geluidshinder steeds meer kan worden afgewenteld op de Vlaamse Rand. In deze omstandigheden zal elk compromis ten koste gaan van de bewoners van het Vlaamse hinterland rond Brussel. Als minister Landuyt deze toestand daarenboven nog wil betonneren in een vliegwet zal de contestatie in de Vlaamse Rand enkel toenemen. En dit alles in een klimaat van gemeenteraadsverkiezingen waar kandidaten en partijen zullen trachten te profiteren van dit vergiftigd klimaat.

Als ik in het Vlaams Parlement gepleit heb voor een rustpauze van 2 jaar op basis van de huidige vliegschema’s werd mij een diepvriesoperatie verweten. Ook ik ben niet tevreden met de huidige toestand maar ik ben ervan overtuigd dat in het huidig klimaat onderhandelingen opnieuw zullen mislukken. Eerst moeten de voorwaarden worden gecreëerd voor een duurzaam akkoord. Dit impliceert dat voorafgaandelijk de Brusselse geluidsnormen worden ingetrokken. Als de Brusselaars hiertoe niet bereid zijn moet deze bevoegdheid opnieuw worden overgeheveld naar het nationaal niveau.

Duurzame oplossingen zijn tevens enkel mogelijk als wordt teruggekeerd naar het historisch baangebruik van vóór 1999 waarbij Brussel-centrum opnieuw dagvluchten onder de weekends (de zogenaamde Route Chabert) aanvaardt en bereid is ook een fair deel van het nachtlawaai voor zich te nemen. Een nieuw spreidingsplan waarbij de geluidshinder evenredig wordt gespreid over de zes zones (elk 16,6%) is onuitvoerbaar en botst op de technische beperkingen van capaciteitsvereisten, veiligheidsvoorschriften, variabele windrichtingen en banengebruik.

Als ministers zich in nachtelijke beraden beginnen te gedragen als verkeersleiders en met schema’s naar buiten komen die het ochtendlicht niet verdragen, zal het vertrouwen in de luchthaven verder worden ondermijnd.

Rechtszekerheid voor bedrijven en omwonenden veronderstelt duurzame oplossingen. Het adagium “liever slechte akkoorden dan geen akkoorden” heeft dit land reeds veel schade berokkend.

De politieke wereld krijgt nog één kans om de doos van Pandora te sluiten. En VOKA moet weten dat in de politiek als in ondernemingen een sereen omgevingsklimaat hiervoor een basisvoorwaarde vormt. Beslissingen op de stoep van de Wetstraat in het oog van de camera’s en vlak voor verkiezingen hebben ons in andere dossiers geleerd wat hiervan het resultaat is.
De tewerkstelling van 60.000 werknemers in Zaventem en het leefklimaat van tienduizenden omwonenden verdienen een serieuze aanpak. Hierbij is geen ruimte voor partijpolitieke en communautaire profilering. Daarvoor is de inzet te hoog.

Eric Van Rompuy
Vlaams volksvertegenwoordiger

“Op de keper beschouwd” verschijnt tweewekelijks op donderdag in De Standaard op de opiniepagina.

Wie dezer dagen de actoren in de Zaventem saga bezig ziet, kan zelf vaststellen dat de sfeer onder de betrokken partijen zodanig is verziekt dat onderhandelingen (zeker in deze pre-electorale periode) niet zullen leiden tot een duurzame oplossing.
De ministers Anciaux en Landuyt hebben na de desastreuze periode Durant de kans gemist om terug te keren naar de vliegschema’s van vóór 1999.  Hun zgn. spreidingsplannen kregen geen maatschappelijk draagvlak en dreven de (wanhopige) burgers en actiegroepen naar de rechtbanken.
Gisteren pleitte ik in het Vlaams Parlement voor een rustpauze van 2 jaar (zie Dagboek Zaventem und kein Ende).  Minister Landuyt nam deze stelling in Terzake over.  Hiermee ben ik evenwel nog geen voorstander om de huidige vliegschema’s te betonneren in een wet.  De zgn. vliegwet Landuyt om procedures voor rechtbanken te voorkomen zal immers opnieuw aanleiding geven tot een juridisch steekspel en maatschappelijke contestatie omdat iedereen zal vrezen dat het huidig spreidingsplan dan ook onherroepelijk het definitieve wordt.
Picqué wil van zijn kant ook een rustpauze maar op basis van de schema’s van 1999.  Ik zou dit ook graag willen maar dat veronderstelt wel een hernegotiatie van alle vluchtschema’s.  Tevens blijft Brussel zich verzetten tegen een terugkeer naar de route Chabert waarbij vóór 1999 tijdens het weekend overdag de vliegtuigen konden opstijgen boven Brussel-centrum. 
Wie absoluut zijn mond moet houden over het dossier Zaventem is Bert Anciaux.  Hij heeft het dossier totaal verknoeid en mist geen kans om oplossingen onmogelijk te maken.
Gisteren slaagde hij er zelfs in om namens de Vlaamse Regering verklaringen over Zaventem af te leggen op de VRT-radio terwijl de bevoegde minister van Leefmilieu Kris Peeters antwoordde op vragen hierover in het Vlaams Parlement.  Anciaux is alleen met zichzelf bezig en zoekt electoraal gewin door op te komen voor het deel van Brussel (Neder Over Heembeek) waar hij woonachtig is.  Bert Brusselt in oktober en hiervoor moet alles wijken.  Zijn optreden maakt een gedragen Vlaams standpunt onmogelijk en verlamt de Vlaamse Regering.  Hij wil de lawaaihinder verschuiven van de Noordrand naar de Oostrand.  Gisteren verklaarde hij zelfs dat Landuyt maar beslissingen moet doordrukken tegen de Gewesten in alsof men duurzame oplossingen kan vinden zonder draagvlak in Vlaanderen en Brussel. 
Als het gaat om Kate Ryan kan men er nog om lachen.  Nu het evenwel gaat over de levenskwaliteit van tienduizenden die sinds zijn zgn. spreidingsplan (2003) wakker liggen van de geluidshinder en onder het weekend niet meer kunnen buitenkomen, maakt de spot om Bertje plaats voor ergernis en woede.  Zijn omgeving zegt dat Bert het de laatste weken weer “moeilijk” heeft en vraagt begrip.  Als lid van een parlementaire meerderheid heb ik het met Anciaux ook “moeilijk”.  Meer dan dat : ik ben zijn soloslim meer dan beu en met mij de hele Vlaamse Rand.  “Un homme averti, en vaut deux.”

Op deze stralende lentemorgen stonden we op in Sterrebeek met het bericht dat het spreidingsplan voor de vluchten rondom Zaventem weer helemaal moet worden herzien.  Opnieuw weken van onrust rondom de luchthaven.  Gaan we een rustige lente of zomer tegemoet of neemt de lawaaiterreur verder toe?  Iedereen voelt zich onzeker.  Gaan er nog meer nachtvluchten boven mijn gemeente komen? Wat met dagvluchten onder de weekends? Welke banen en routes worden er gebruikt?
Het Hof van Beroep stelt in zijn arrest dat de geluidshinder evenredig moet worden gespreid over de 6 zones rondom de luchthaven.  Dit is een mooi principe maar is totaal onuitvoerbaar gelet op de beschikbare banen, de variabele windrichting en de capaciteitsvereisten.  Ook maakt het een groot verschil of de overlast zich voordoet overdag of tijdens de nacht, op vrije dagen of werkdagen. 
Het pokerspel begint weer.  Niemand heeft nog vertrouwen in het duo Landuyt-Anciaux.  Ze hebben het maatschappelijk draagvlak van de luchthaven na de periode Durant helemaal kapot gemaakt.  Heel de discussie zal ongetwijfeld ook de inzet worden van de gemeenteraadsverkiezingen in de Brusselse agglomeratie en de Vlaamse Rand.
Persoonlijk vind ik dat alle partijen best zouden overeenkomen dat de huidige situatie voor twee jaar wordt bevroren.  De gelijk gewogen spreiding over de 6 zones zoals gevraagd door het Hof van Beroep betekent dat elke zone 15% van de geluidsoverlast voor zich moet nemen.  Dit impliceert dat alle vluchtschema’s moeten worden herzien en er duizenden nieuwe gehinderden zullen bijkomen.  Nieuwe actiegroepen zullen leiden tot een escalerende contestatie rondom het luchthavengebeuren.
Deze namiddag stel ik hierover voor de zoveelste maal vragen in het Vlaams Parlement.  De volgende dagen zullen de buren mij opnieuw aanspreken of het bij ons een mooie en rustige lente wordt.  In andere landen is dat een vraag voor de weermannen, in de Vlaamse Rand voor politici. Triestig.