Interview Eric Van Rompuy in P-Magazine:“Er is geen plan B voor België”

  10 juni 2007 - Yves Leterme zwaait zijn handen in opperste triomf de lucht in. Als een winnaar van de Ronde van Vlaanderen. De zaal juicht mee.Vlaamse leeuwen wapperen. CD&V-N-VA viert feest. De kiezer heeft Leterme en co een ijzersterk mandaat gegeven om het land te hervormen en zijn veelbelovend verkiezingsprogramma waar te maken. De uittredende regering-Verhofstadt is met een verschrikkelijke pandoering de Wetstraat 16 uitgejaagd.
Een jaar later is er van de grote euforie geen spoor meer. Leterme heeft zijn volledige gebit (inclusief wijsheidstanden) kapot gebeten op het Franstalige ‘non’. Twaalf maanden sukkelt het land nu al van de ene crisis in de andere. Er is een regering, maar ze regeert niet. Ze ruziet. Er is nog altijd geen helder regeerprogramma, geen sociaal-economisch beleid en geen staatshervorming. Omdat men het maar niet eens raakt. De deadlines voor de echte start worden al twaalf maanden opgeschoven. 15 juli is de nieuwe datum van de waarheid. Dan hoopt Leterme eindelijk de communautaire barricades uit de weg te ruimen. Weinigen geloven er nog in dat hij daarin zal slagen. Zelfs zijn eigen partijgenoot en Vlaams parlementslid Eric Van Rompuy niet.
Zijn die 800.000 stemmen achteraf bekeken een vergiftigd geschenk geweest? Heeft Leterme te hard gewonnen?
VAN ROMPUY: “Die 800.000 stemmen hebben zeker afgunst gewekt. Voor de Franstaligen werd Leterme het symbool van een gevaarlijk soort Vlaanderen. Zij hebben blok gevormd tegen hem en de uitvoering van ons programma. Maar ook langs Vlaamse kant laat de VLD geen enkele kans liggen om Leterme uit evenwicht te brengen. Toch hebben wij nog niet toegegeven. We blijven de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en meer autonomie voor de deelstaten eisen. Want dat is de wil van de kiezer.”
Is het kartelprogramma niet gewoon onuitvoerbaar?
VAN ROMPUY: “Dat programma is in 1999 goedgekeurd door alle Vlaamse partijen, dus ook door SP.A en VLD.”
Maar die hebben de vijf Vlaamse resoluties al lang over boord gegooid, wegens onuitvoerbaar.
VAN ROMPUY: (fijntjes) “Zij hebben de verkiezingen dan ook verloren. Vergeet niet dat ze een jaar geleden samen 16% hebben verloren. Wat wij beloofd hebben, is niet zot of megalomaan zoals Louis Tobback zegt. Het is gewoon broodnodig. Wallonië zit nu met een werkloosheid van bijna 20%. Wij zitten haast op full employment. Als Wallonië er niet in slaagt om de komende jaren op eigen kracht een economisch reveille te makken, dan is de Belgische unie niet meer houdbaar. Om dat te kunnen doen, heeft Wallonië echter een eigen economisch en een eigen arbeidsbeleid nodig. Di Rupo en de PS maken een fundamenteel foute keuze. Ze vrezen hun eigen zelfstandigheid. Dat was ooit anders. Vroeger was de PS een regionalistisch partij. Maar nu is België voor hen een economische levensverzekering is geworden. Vlaanderen krijgt klappen door die houding. Ook wij hebben meer zelfstandigheid nodig om de welvaart te vrijwaren. We behoren al niet meer tot de topvijf van Europa, we zakken weg!
Leterme doet het zichzelf ook aan. Voor de verkiezingen zegt hij dat België geen doel op zich is. Nu plooit hij zich dubbel om het land samen te houden.
VAN ROMPUY: “Als je in een andere functie zit, kan je bepaalde dingen nu eenmaal niet meer zeggen.”
Maar is het niet misleidend als de mening verandert met de functie?
VAN ROMPUY: “Leterme heeft gezegd dat België op zich geen toegevoegde waarde heeft. Het heeft pas een toegevoegde waarde als men in staat is om de structuren aan te passen. Want nu werken ze niet meer. In die context moet je dat bekijken. Maar ik denk dat het nu nog te vroeg is om al te zeggen dat België niet meer werkt. Er zijn in het verleden nog grote crisissen geweest en men is toen ook tot een akkoord gekomen. Dat betekent niet dat ik optimistisch ben. Integendeel.”
Eieren of jong?
Waarom kwam men er vroeger wel uit en nu niet?
VAN ROMPUY: “De materies worden gevoeliger. Milieu, onderwijs, wetenschapsbeleid, zijn allemaal al eerder geregionaliseerd. Dat was de schil rond de Belgische appel. Nu beginnen we aan fiscaliteit, sociale zekerheid,… De harde kern van België. Daar zitten ook die geldtransfers van 11 miljard euro die jaarlijks van Vlaanderen naar Wallonië gaan. Combineer dat met het geloof van de Franstaligen dat Vlaanderen wil afscheiden en de zaak blokkeert volledig. Ze willen niet. Punt”
Is er het voorbije jaar volgens u ook maar een beetje vooruitgang geboekt?
VAN ROMPUY: “Er is geen enkele vooruitgang geboekt. Alleen die onvermurwbare non van Joëlle Milquet hoor je niet meer. Milquet, Di Rupo en Laurette Onkelinx geven vandaag toe dat er een hervorming zal moeten komen. Met de lippen. Want als het concreet wordt, zie je toch weer die angst. De jongste weken verharden hun standpunten zelfs opnieuw.”
Vorige zomer zei u dat de mensen u op straat aanmoedigden om niet toe te geven aan de Walen. Wat zeggen ze u nu?
VAN ROMPUY: “Ze vragen zich af: ‘Zijn die hervormingen nu echt het einde van de wereld, hebben de Franstaligen niks meer over om met ons samen te leven?’ En voor CD&V is dat uitblijven van succes ook vervelend. Er is nu een regering. De mensen verwachten resultaten en goed bestuur. Want er zijn nog andere problemen in de samenleving. Maar het communautaire vraagstuk staat voorlopig alles in de weg. Toch kan je dat niet snelsnel uit de weg ruimen. Wie denkt dat hij de splitsing van B-H-V kan regelen door een paar faciliteitengemeenten aan de Franstaligen af te staan, die wens ik veel succes bij de volgende verkiezingen. De kranten die nu schrijven dat we ons met de serieuze zaken moeten bezig houden, zullen dan koppen: ‘Kartel breekt woord‘.”
Maar als het immobilisme aanhoudt, wordt het op den duur toch eieren of jong? Ofwel pleit u dan voor het einde van België omdat het niet meer werkt, ofwel slikt u uw programma in.
VAN ROMPUY: (ontwijkend) “We zitten nog niet in dat stadium. Laat ons eerst 15 juli afwachten. Ik ben in elk geval niet separatistisch en mijn partij ook niet. CD&V zit niet in een logica waarin we zeggen: ‘Als de staatshervorming er niet komt, blazen we het land op.”
Maar wat is het alternatief als iedereen zich vastklampt aan het grote gelijk? 
VAN ROMPUY: “Dat weet niemand. Er is geen plan B voor België. De waarheid is dat niemand een jaar geleden kon voorspellen dat deze crisis zulke proporties zou aannemen. Niemand had de houding van de Franstaligen vooraf kunnen voorspellen. We hebben dat onderschat. Onze twee beste technici, Dehaene en mijn broer, zijn eraan begonnen en hebben vastgesteld dat het onmogelijk was. Dat zegt genoeg. En andersom hebben de Franstaligen onderschat dat ons communautair programma in Vlaanderen zo breed gedragen werd. Dat hadden zij waarschijnlijk ook niet verwacht. Maar die wederzijdse onderschatting maakt dat niemand weet hoe het verder moet, als er geen akkoord komt. België is om de tien jaar aan vernieuwing toe. En als je dat niet doet, krijg je grote problemen. Op dit moment is België een wagen waarvan iedereen weet dat de banden plat zijn en de versnellingsbak hapert. Maar de Franstaligen blijven beweren dat die auto nog goed genoeg rijdt.”
Zonder een fundamentele New Deal met Wallonië vrees ik dat dit land zal sterven. Alles wordt nu plots communautair geladen. Kijk maar naar de ruzies in de regering rond de aanpak van De Gucht tegenover Congo, de asielzoekers, Electrabel, Zaventem…”
Moreel superieur
WalloniÎ bespeelt ondertussen het internationale forum waar Vlaanderen wordt afgeschilderd als een racistische regio. Vlaanderen slaagt er niet in dat beeld te corrigeren.
VAN ROMPUY: “Omdat wij in het hart van Europa wonen en de internationale journalisten geen Nederlands kunnen. Dat maakt dat de Franstaligen hen veel gemakkelijker kunnen bespelen. Waarom stelt Europa zoveel vragen over de Vlaamse wooncode? Omdat ze in Le Soir lezen dat die discriminerend is. Terwijl wij enkel vragen van mensen die hier een grond kopen in de Vlaamse Rand of ze bereid zijn om Nederlands te leren. Niet omdat wij taalfascisten zijn, maar omdat het handig is dat mensen die in mekaars buurt leven elkaar kunnen verstaan. Als ik me in Parijs ga vestigen en ik zoek daar contact met de overheid, moet ik dan verwachten dat men Nederlands met mij spreekt? Dat is absurd. De taalwetten liggen vast in de Grondwet. De Franstaligen hebben die mee gestemd. Maar zij aanvaarden die niet meer.”
Maar ze krijgen in Europa wel gelijk.
VAN ROMPUY: “Ze hebben nog nergens gelijk gekregen! Vlaanderen is nog nergens veroordeeld. Maar dat de Franstaligen ons op alle mogelijke manieren zwart proberen te maken in het buitenland, ligt er vingerdik op. (somt op) Wij zijn geen democraten, want we benoemen die drie Franstalige burgemeesters in de Vlaamse Rand niet. We zijn racisten, vanwege onze wooncode. We zijn tegen de mensenrechten. We zijn egoïsten, omdat we meer bevoegdheden voor Vlaanderen vragen. We zijn niet-solidair, omdat we de sociale zekerheid willen splitsen. Weet u wat het is? De Franstaligen wanen zich dus moreel superieur. Zij zijn de deftige, goeie mensen. Wij de slechte rijken. Dat gaat toch heel ver? Dat choqueert mij. Ze zouden dat eens moeten zeggen over een ander volk! Onlangs was ik te gast voor een debat op de RTBF, tegen Olivier Maingain. Naast mij zat iemand van het Waalse centrum voor Gelijkheid van Kansen. Die was daar uitgenodigd om over de Vlaamse wooncode te praten. Het leek wel alsof ik daar in de beklaagdenbank zat. Beschuldigde sta op!”
Zijn de Walen dan tactisch beter bezig? Terwijl de blokkag aanhoudt, zijn zij Brussel al stilletjes aan het inpikken. De Vlamingen zetten daar niks tegenover.
VAN ROMPUY: “Zo tactisch superieur zijn de Franstaligen ook niet. Als je ziet hoe zij hun regio de laatste 30 jaar bestuurd hebben. Zij hebben de Belgische staat nodig om financieel te overleven. Brussel heeft na Berlijn de hoogste werkloosheid van Europa. Dus die zogenaamde grote tactici hebben hun volk op het terrein geen grote dienst bewezen. De PS heeft zich de voorbije tien, vijftien jaar vergist en zet die vergissingen gewoon voort. En wij zijn absoluut niet tactisch dom geweest om die hervormingen te vragen. Want wat is het alternatief? De problemen opnieuw in de ijskast moffelen zoals Verhofstadt acht jaar heeft gedaan?”
Hun claim op Brussel staat zowel nationaal als internationaal zeer sterk. We verliezen straks misschien meer dan ons lief is.
VAN ROMPUY: “Daar zit een stuk chantage in. Ze willen in de eerste plaats de staatshervorming tegenhouden. Maar tegelijk willen ze zich inderdaad ook voorbereiden op de splitsing door een ijzeren band te smeden tussen Brussel en Wallonië. Zij zien toekomst in een soort Wallo-Brux-staat. De boodschap voor ons is: als jullie België opblazen, zijn jullie Brussel kwijt. De bedoeling is een hecht blok smeden met Brussel tegen ons. Zij zijn echt in oorlogstaal bezig. En de Franstalige pers steunt hen daar in. Dat is een groot verschil met de Nederlandstalige pers. Die is niet op die manier bezig met die frontvorming. Kijk naar de vragen die u mij hier stelt. U zou Franstalige journalisten kunnen zijn. En ik vind dat ook normaal. Dat is de job van een journalist, maar aan Waalse kant wordt er front gevormd tegen de Vlamingen. Het gevaar is dat de mensen daar op den duur ook radicaliseren. Als je niks dan oorlogstaal hoort…In Le Soir was er zelfs een opiniemaker die ons vergeleek met La Ligue du Nord en de Kosovo-Albanezen. Ik vind dat heel erg, want ik beschouw mezelf als een democraat en geen nationalistische krijgsheer.”
Nieuwe verkiezingen?
Hoe staat u tegenover nieuwe verkiezingen?
VAN ROMPUY: “Ik ben daar geen voorstander van, want dat is opnieuw een mogelijk uitweg voor de Franstaligen. Wie roept om nieuwe verkiezingen of om het communautaire opzij te zetten, geeft de Franstaligen hun zin. We moeten gewoon blijven volharden. De enige taal die zij verstaan, is: ‘Kijk jongens, zo lang jullie blijven ‘non’ zeggen, komt er geen volwaardige regering’. En zij hebben nog altijd meer belang bij België en een echte regering dan wij. Trouwens, je kan niet eens nieuwe verkiezingen houden. Die zijn ongrondwettelijk, omdat B-H-V nog niet is gesplitst.”
Daar valt toch een mouw aan te passen?
VAN ROMPUY: “Nee, want ook daar zullen Vlamingen en Franstaligen het niet over eens raken. De Vlamingen zullen zeggen dat de verkiezingen niet wettig zijn, de Franstaligen zullen zeggen van wel. En als de koning dan het parlement ontbindt, is dat het einde van de Belgische democratie. Nogmaals, als je niet tot een New Deal komt over de structuur van die staat en de manier waarop de verkiezingen worden georganiseerd, functioneert die staat niet meer.”
Als er toch nieuwe verkiezingen komen, kan CD&V dan opnieuw uitpakken met Yves Leterme als kopman? Want in de ogen van veel mensen zal hij de man zijn die gefaald heeft.
VAN ROMPUY: “Ik herhaal: er zijn geen nieuwe verkiezingen mogelijk zolang B-H-V niet gesplitst is. Maar Leterme zal in elk geval ons boegbeeld blijven voor de komende jaren, ongeacht het al dan niet halen van resultaten. Want dat is niet aan hem te wijten. Als de Franstaligen denken dat zij door hun halsstarrige houding kunnen bepalen hoe Vlaanderen moet stemmen, dan vergissen ze zich. Leterme is het slachtoffer van de verlammende patstelling tussen de twee gemeenschappen. Het is fout om hem de schuld te geven. Hij heeft tenminste de verdienste dat hij de problemen niet onder de mat veegt en door wil blijven gaan tot ze opgelost zijn.”
Tijdens de meest recente B-H-V-crisis heeft N-VA-voorzitter Bart De Wever het kartel op tafel gegooid en gezegd: ‘Als we een last zijn in plaats van een lust, zeg het dan. Dan zijn we weg’. Dat doet alleen iemand die zich zelfzeker waant. De geloofwaardigheid van CD&V zit in de N-VA.
VAN ROMPUY: “Ik weet niet of hij zich wel zo sterk voelt. Als hij zich losweekt, moet hij contact gaan zoeken met de partij van Jean-Marie Dedecker, want alleen zie ik N-VA niet overleven. Het zou ook dom zijn. De Wever staat dankzij ons kartel in het machtcentrum van BelgiÎ. Hij heeft nu de kans om meer te verwezenlijken dan gelijk welke Vlaamsnationalist ooit heeft gekund. Dus ik heb niet de indruk dat het kartel onder druk staat. We staan wel samen onder druk, om een akkoord te sluiten en onze geloofwaardigheid staat op het spel. We zitten in hetzelfde schuitje, want we hebben hetzelfde beloofd.”
In het federaal parlement zijn er toch een aantal CD&V’ers die liever tot de orde van de dag zouden overgaan en die een heel zwak compromis zouden aanvaarden om verkiezingen te vermijden?
VAN ROMPUY: “Maar welk compromis dan?”
De splitsing van de arbeidsmarkt en niks meer dan dat.
VAN ROMPUY: “Dat is een belangrijke stap. Ik ben zogezegd een hardliner, maar voor mij is dat aanvaardbaar.”
Het is toch weinig in vergelijking met wat er allemaal is beloofd?
VAN ROMPUY: “De splitsing van de arbeidsmarkt en meer financiële en fiscale autonomie zijn belangrijk. Als je dat binnenhaalt, heb je een stap gezet. Maar zelfs daar komen we momenteel niet aan toe. Er is een groot mobiliteitspact tussen de Vlaamse en de Waalse regering, om Waalse werklozen in Vlaanderen te laten werken. Weet u hoeveel dat er momenteel al zijn? 318. Dat is bepaald niet schitterend, hé! It’s a long way to Tipperary.
Tekst: Michael Lescroart en Raf Liekens (P-Magazine juni 2008)

Naar aanleiding van mijn Dagboek “Vrolijk België” schreef Charles Bricman mij een Open Brief.
Charles was in de jaren tachtig en negentig Wetstraatjournalist bij La Libre Belgique en Le Soir. Hij verliet de journalistiek een tiental jaar terug voor de academische wereld en is thans actief in bedrijfscommunicatie. We hadden sindsdien geen contact meer maar onze wederzijdse sympathie bleef intact.
Ik herken in zijn Open Brief zijn briljante pen en zijn scherpe analyse van de communautaire verhoudingen in dit land.
Charles en ik hebben ook de tijd beleefd toen een jong Vlaams politicus met een jonge franstalige journalist “en toute amitié” en met veel humor “une sole grillée” ging eten op de Grote Markt en bij een glas witte wijn kon filosoferen over het België van morgen. Times have changed.
Charles Bricman heeft ook een bijzonder lezenswaardige Blog: http://blog.pickme.be.

Mon cher Eric,

Je t’écris ici dans ma langue, le français, parce qu’à travers toi, c’est aussi et même surtout à mes concitoyens francophones qui me font l’honneur de me suivre que je m’adresse, dans cette lettre que j’ai voulu ouverte. Cela ne te gênera pas ni ne te vexera car tu es très bon bilingue, meilleur que je ne le suis, même si j’ai fait des progrès notables en néerlandais depuis ce temps déjà lointain où nous nous rencontrions régulièrement, toi dans ton rôle de président des CVP-Jongeren, moi comme journaliste, de La Libre Belgique à l’époque. Tiens, te souviens-tu de cette sole grillée, sur la Grand-Place ensoleillée, alors que nous étions tous les deux au régime?

Je t’écris parce que je viens de lire ce beau billet franchement désabusé que tu viens de placer sur ton blog, Be Free. J’invite mes lecteurs francophones à ne pas se contenter du trop bref résumé - cependant correct, je trouve - qu’en donne Le Soir dans son édition online et à le lire dans son intégralité (s’il y a une demande, je le traduirai volontiers en français pour le reproduire ici si tu m’y autorises et acceptes de valider ma traduction).

Tes opinions sont bien connues. Tu as souvent l’occasion de les répéter en français, dans les journaux francophones ou sur les ondes de la RTBF ou de RTL-TVi car tu es un peu resté le chouchou flamand de nos medias: on s’ennuie rarement à t’écouter, tu parles haut et clair et, polémique comme tu peux l’être, tu es en quelque sorte le sparring partner idéal de tout debater francophone qui veut “se poser en s’opposant”.

A te lire aujourd’hui, j’en viens à penser que ça t’amuse beaucoup moins qu’avant.

C’était hier la fête des pères et Viviane et Heidi (tu as donc deux filles, maintenant? Moi, j’ai deux garçons, de 24 et 22 ans déjà, Kevin et Steven) t’ont offert un livre sur l’Expo 58 qui justifie le titre de ton billet: Vrolijk België? (Belgique Joyeuse?).

Non, c’était une illusion, dis-tu:

Vijftig jaar na Vrolijk België, is het Triestig België geworden (cinquante plus tard, la Belgique Joyeuse est devenue Triste Belgique).

Le Chagrin des Belges, en somme (je crois que tu ne vas pas trop aimer cette référence!). “Nous roulons dans un cuistax sans chaîne“, poursuis tu avec un humour désenchanté avant de constater:

Er ligt een Staat te sterven (un Etat est occupé à mourir).

Je ne suis pas de ceux qui te répondront avec aigreur et un brin d’agressivité, les poings sur les hanches: “Et la faute à qui, s’il vous plaît?” Parce qu’en toute objectivité, la bonne réponse à cette question n’est pas celle à laquelle ils s’attendent. C’est notre faute à tous.

J’accepte en grande partie les reproches que tu lances à ma communauté linguistique et à ses représentants. Sur un point essentiel en tout cas: il subsiste dans trop d’esprits de chez nous, francophones, un sentiment de supériorité qui peut aller jusqu’à la condescendance, voire parfois jusqu’au mépris pour la Flandre, pour les Flamands et pour la langue néerlandaise, “le flamand”: “een diepe minachting“, dis-tu.

Tu as raison là-dessus. Et le plus troublant peut-être, ce qui complique encore considérablement les choses, c’est que c’est souvent inconscient. Car nous n’avons, en règle générale, et à l’exception des décérébrés comme vous en avez chez vous aussi, aucunement le sentiment de vous mépriser. Bien au contraire: nous croyons vous respecter car nous avons peur de vous, de ce que vous allez encore inventer, la semaine prochaine, dans un mois, dans un an pour nous minoriser, pour nous humilier, pour nous coller des baffes…

Nous ne voyons pas, nous ne comprenons pas que c’est justement là ce qui vous blesse. J’ai bien compris ça aux réactions suscitées chez vous par la maintenant célèbre émission de la RTBF, Bye, bye Belgium. Là, vous avez découvert avec stupéfaction la représentation que l’on pouvait se faire de la Flandre et des Flamands au sud de la frontière linguistique. Et ça continue et ça s’amplifie, avec le Conseil de l’Europe, la Commission, le New York Times, Libération…

C’est de l’ignorance. Crasse. Ce sont des images. Un cliché. Selon ce procédé, tous les Français portent un béret basque et une baguette sous le bras; les Hollandais sont aussi radins que les Ecossais; les Italiens parlent avec les mains et mangent des spaghetti; les Argentins sont des danseurs de tango; et les Flamands, bien sûr, sont les cousins germains des Serbes ethnocidaires.

Mais là, je te retourne le compliment, cher Eric. Quelle est l’image que vous vous faites, aujourd’hui en Flandre, de la Wallonie et des Wallons? Tous chômeurs et profiteurs? Et des Bruxellois francophones? Rien que des Vlaminghaters (”flamandophobes”, si je m’autorise cet audacieux néologisme)? Ce n’est pas ton cas, je le sais. Mais la vérité, le drame de la Belgique, au fond, c’est de n’être composée que de “minorités”, ou plutôt de communautés qui se ressentent les unes et les autres comme telles.

Nous avons tous peur les uns des autres, Eric. Nous sommes incapables de nous faire confiance mutuellement, parce qu’on s’est bêtement agressé les uns les autres, parce qu’on n’a pas fait assez d’efforts pour se comprendre et puis parce qu’en tant que communautés, nous n’avons déjà pas confiance en nous. Et si nous en restons là, tu as raison, cet Etat va mourir.

C’est peu de le dire. Et c’est pourtant déjà risqué. Mais que faire?

Là, c’est le citoyen qui te parle, Eric, à toi, mandataire politique, backbencher démocrate-chrétien. N’y a-t-il vraiment plus chez vous, dans la classe politique tout entière, je ne vise pas seulement ton parti, des hommes et des femmes capables de prendre un peu de hauteur et quelques risques? Oh, pas pour leur vie, nous ne sommes pas en juin 40 et d’ailleurs, je ne crois aux hommes providentiels que comme des exceptions, des curiosités historiques.

Non, je pense à des démarches, à des engagements. A des tentatives. Tu sièges dans un parlement. Le mot le dit: c’est un endroit où en principe on débat, on parlemente. Mais c’est fini, ça. On ne discute plus au parlement. On y fait des discours que personne n’écoute, sauf les rédacteurs du compte-rendu analytique si ça existe encore. Comment désigne-t-on ça aujourd’hui, ironiquement, un parlement en néerlandais? Een praatbarak?

Allez, je ne vais pas verser dans le poujadisme. Mais franchement… Je peux comprendre l’analyse de ta présidente devant ses troupes, le week-end dernier. Sans réforme de l’Etat, on va avoir un problème. Merci, on sait. Et ça sert à quoi de le dire en faisant de gros yeux si, en même temps, on ne noue pas des contacts avec ceux qui comptent, en face, pour résoudre le problème?

Souviens-toi du pacte d’Egmont, tu y étais presque. Tout a commencé, c’est Hugo De Ridder qui a raconté ça, par un petit billet (een kattebelletje) envoyé par Hugo Schiltz à Willy Claes. Il y a beaucoup de petits billets de la sorte qui ont circulé, dans les travées de la Chambre, depuis que l’on sait qu’il va falloir encore réformer l’Etat?

Je veux bien parier un dîner avec toi sur la réponse. C’est: non. Et j’espère me tromper, te le devoir, ce dîner…

Alors vois-tu, c’est bien de faire des analyses sur son blog pour expliquer sa position. C’est d’ailleurs ce que je fais, moi aussi, parce que j’ai envie de vous comprendre, de comprendre ce qui se passe. Mais je ne suis, moi, qu’un modeste citoyen. D’un homme (ou d’une femme) politique, j’attends d’abord qu’il cherche à comprendre, lui aussi, les volontés de l’autre. Et puis qu’il agisse. Qu’il fasse des propositions pour concilier les points de vue dans un compromis acceptable par toutes les composantes d’une majorité politique.

Sans cela ce sera le chaos. Nous, les citoyens, nous n’en avons pas envie parce que tout ce nous demandons, ce sont des institutions qui fonctionnent.

Je suis content d’avoir pu te reparler, après tout ce temps. Veux-tu bien remettre mes amitiés à Herman?

Bien cordialement,

Charles Bricman

Het is vandaag Vaderdag. Naast de traditionele das en pull kreeg ik van Viviane en Heidi het boek Expo 58 tussen droom en werkelijkheid. Het boek (prachtig geïllustreerd) ademt een sfeer uit van optimisme en geloof in de toekomst van dit land in 1958, het Belgisch wonderjaar . “La Belgique Joyeuse”. “Vrolijk België”.
Dit weekend publiceert Le Soir een reeks onder de titel: “Pas d’avenir? 100 projets”. “Les jeunes Belges remettent l’imagination au pouvoir. L’avenir de la Belgique ne passe pas forcément par BHV ni par des réformes politico-politiques. Sortons de cette grisaille institutionelle, ouvrons les fenêtres et laissons entrer la lumière et les idées . »
Deze reeks werd deze week verschillende malen gelanceerd in Le Soir met een pagina-grote foto van Leterme en mijzelf bij de start van de Gordel 2006 toen Leterme uitbundig wees naar mijn truitje “BHV splitsen NU”. “Et maintenant, monsieur Leterme, quel projet vous tient le plus à coeur pour l’avenir du pays? ” Bedoeling is de tegenstelling te tonen tussen Leterme en de Vlaamse politici die bezig zijn met minabele problemen als BHV terwijl zij (de “grote” Franstalige journalisten) bezig zijn met de echte problemen en een visie hebben op een nieuwe toekomst voor dit land . Dat is hun (verborgen) politieke boodschap.
De lectuur van deze “boeiende en vernieuwende” projecten geeft inderdaad inspiratie voor de toekomst van dit land … Zo project nummer 5 van Stef Camil Carlens, 37 jaar, zanger en één van de stichters van Deus, die droomt van nieuwe Vlaamse en Waalse vlaggen. Changeons nos drapeaux: “Un coq de combat et un lion agressif? Débarrassons-nous de ces symboles déplacés. Pourquoi pas un lapin pour la Flandre et un poulet pour la Wallonie ? Le belge n’aime-t-il avoir ces animaux à son menu (avec des frites, évidemment)”.
Verder is er nog een project 6 in de keuken (lichte pannekoek à la Westmalle met sirop de Liège) of project 3 een gratis kanaal “ pour une TV parlementaire” waar alle debatten van alle parlementaire vergaderingen zowel nationaal als regionaal worden uitgezonden (Villa politica over heel het land). Of interesse voor project 97 “un dimanche sans français ni néerlandais (comme les journées sans voiture)” of project 2 (“un cuistax belge”).Waarom het land niet herinrichten op basis van 5 provincies met het tweetalige Brabant, Antwerpen (met Limburg), Vlaanderen (hoofdstad Gent) , Luik en Henegouwen. Een federalisme met 5! Gedaan met de gemeenschappen en de gewesten!
Moet ik nu lachen of huilen als ik deze “creatieve” projecten doorneem ? Een Franstalige auteur, Grégoire Polet, verwoordt mijn gevoelens treffend als hij in zijn project 3 in Le Soir stelt: « On peut se désaimer, se désunir pour deux raisons: parce qu’on se connaît trop ou parce qu’on ne se connaît plus. C’est cette ignorance mutuelle qui entache le reste. »
De splitsing der geesten gaat verder . Elke dag opent Le Soir met een Vlaams-vijandige verklaring. Het doet denken aan de FDF-krant van de jaren zestig en zeventig . Bijna oorlogstaal. Vorige week werden we omwille van de Wooncode in Zaventem vergeleken met de Serviërs en de Albanesen van Kosovo. Zij wanen zich moreel superieur en open van geest. Wij zijn bekrompen, niet-democratisch, racistisch en egoïstisch. De reeks deze week in Le Soir poogt de Vlaamse politici en Vlaanderen eens te meer te ridiculiseren. Hiermee bewijzen ze dat ze van ons niets meer begrijpen. Het pretentieus toontje waarmee ze hierover schrijven verraadt ook een diepe minachting.
In deze sfeer moet in de komende weken aan het land “un nouveau souffle” worden gegeven.
“Sortir de la crise belge, impossible? Chiche !” Wedden dat het kan !
De toon die Le Soir en met deze krant alle Franstalige media en politici aanslaan is echter het bewijs dat het niet kan of zal lukken.
50 jaar na Vrolijk België is het Triestig België geworden. We rijden op een cuistax zonder ketting. Waarom dit niet openlijk toegeven en de illusie creëren dat het op 15 of 21 juli nog allemaal in orde komt? “ Il n’y a plus de projet collectif”. Octopus zal daar niets meer kunnen aan veranderen. De lectuur van Le Soir dit weekend sterkt mij in deze overtuiging. Er ligt een Staat te sterven…

Zondag de crash van Kalitta-air op de luchthaven en maandag op de Zaventemse gemeenteraad de verkoop van 61 gemeentelijke bouwgronden (met de taalvereiste nederlands te spreken of te leren ) leverde deze “leuke” kartoen op in La Libre Belgique. Zaventem is plots wereldnieuws!
Ook Le Soir opende woensdag met : ZAVENTEM ET LA FLANDRE DEFIENT L’ EUROPE. “Zaventem ne se soucie pas des critiques européennes et réserve ses terrains à ceux qui parlent le néerlandais”. Ik haalde zelfs als “échevin du logement de Zaventem” het 20 uur-journaal van het Franse TF1. Franstalig België is een campagne bezig om ons in heel Europa voor te stellen als “racisten”. De “reportage” op de Parijse zender TF1 geeft goed de (schandelijke) toon aan waarmee op aanstoken van de franstalige media en politici naar de Vlamingen wordt gekeken.
U kunt de “ontluisterende” reportage op TF1 herbekijken door te klikken op:

http://videos.tf1.fr/video/news/0,,3861853,00-nouvelles-tensions-entre-flamands-wallons-.html

We zijn een volk dat niet-democratisch is (Raad van Europa over niet- benoeming burgemeesters), racistisch (Verenigde Naties over Vlaamse wooncode), egoïstisch en niet-solidair (over splitsing arbeidsmarkt en sociale zekerheid), onverdraagzaam en discriminerend ( Europa over gronden in Zaventem). De franstaligen daarentegen zijn open, verdraagzaam, gericht op de wereld, solidair en multicultureel. De Vlamingen zijn economisch welvarender maar missen “le respect de quelques valeurs élémentaires”. Er schort iets “moreel” met Vlaanderen. De franstaligen daarentegen zijn economisch armer maar in hun ogen “moreel superieur”. Zo trachten ze op systematische manier ons imago te bekladden bij internationale instellingen en buitenlandse media. Hoelang gaan we die beledigingen nog dulden? De grenzen zijn deze week overschreden nu we in Le Soir woensdag jl. in het editoriaal (“Beste Vrienden, Chers Amis: si vous arrêtiez?”) hebben moeten lezen dat de Vlaamse “épuration linguistique”  wordt vergeleken “aux Albanais du Kosovo et aux Serbes “.
De scheiding der geesten gaat verder. Over wat zijn we het nog eens? Ligt hier niet de echte reden van de onmacht van de Regering Leterme en de niet-eindigende stroom van communautaire incidenten? Beste Vrienden, Chers Amis: er ligt een staat te sterven, twee volkeren zullen erven. Het zal niet lang meer duren of ook dit vliegtuig crasht…Zal dit dan nog wereldnieuws zijn?

Gisterenavond werd op de gemeenteraad van Zaventem de toewijzing goedgekeurd van 61 gemeentelijke bouwgronden.De toewijzingscriteria hebben o.m. betrekking op wonen in Zaventem, werken in Zaventem, kinderen ten laste en leeftijd (35 jaar).Op basis hiervan werd een selectie gemaakt tussen de 91 kandidaat -kopers.
Schepen van Grondbeleid, Eric Van Rompuy, verklaarde tijdens de zitting dat alle 91 kandidaten voor een bouwgrond in Zaventem voldeden aan het taalbereidheidscriterium voorzien in het gemeentelijk reglement terzake. Niemand werd op basis hiervan uitgesloten.
De gemeente Zaventem heeft een gedetailleerd en juridisch antwoord klaar op de vragen van de Europese Commissie over de toewijzing en de hierbij gestelde taalvoorwaarden. Hierin wordt weerlegd dat er bij de verkoopsvoorwaarden sprake is van discriminatie op grond van nationaliteit.
Volgens Van Rompuy sluit de motivatie van de vereiste van de kennis van de Nederlandse taal of de de bereidheid nederlands te leren aan bij de de sociale doelstelling van de gemeente om de sociale cohesie en de communicatiemogelijkheden tussen de burgers te bevorderen.
Alle   Vlaamse partijen keurden de toekenning van de bouwgronden op de gemeenteraad van Zaventem goed; de Franstalige U.F.-fractie stemde tegen en sprak van “discriminatie en racisme omwille van het zgn.taalcriterium”.