Het werd een druk weekend. Vrijdagavond ging ik met Viviane naar de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd en zagen we de Franse zangeres Isabelle Druet (uiteindelijk tweede) schitteren. Zaterdagmorgen was het aan Heidi om op de opendeurdag van het Jeugdmuziekatelier Sterrebeek haar kunsten op de piano te tonen .Ze deed het uitstekend en kreeg de felicitaties van haar lerares Katia (en natuurlijk van haar fiere mama en papa).
Zaterdag ging ik naar het Pajottenlandse CD&V- Lenterestaurant van mijn BHV- medestrijder Michel Doomst (een overrompeling) en naar het Burgemeestersbal in Puurs van mijn goede collega in het VP Koen Vandenheuvel (meer dan 2000 aanwezigen). Intussen ging ik ook luisteren naar het Vlaams-Brabantse Symfonie Orkest in Zaventem. Deze middag ga ik aperitieven op het feest van de vrije basisschool Sterrebeek en daarna nog een steak bij CD&V- Holsbeek en een pannenkoek bij CD&V- Linden. Om 16 uur speelt KV Woluwe Zaventem tegen SK Londerzeel in het kader van de eindronde voor promotie naar derde nationale. Hopelijk eindigt mijn weekend hiermee in feeststemming!
Ik heb de laatste dagen nog weinig goesting om over de “ politieke” actualiteit te schrijven. Tientallen mensen zeiden me tijdens het weekend dat ze het een degoutant spektakel vinden. Niemand ziet nog het einde van deze eindeloze communautaire tunnel. Elke dag komt er een “splitser” bij en niet alleen van BHV. Niemand gelooft nog dat het goed komt met dit land. Een vol jaar politieke crisis heeft geleid tot een radicalisering van de publieke opinie. “Dit loopt slecht af” was een veelgehoord gezegde dit weekend.
De Regering Leterme begint intussen te gelijken op Kabuki- theater. Dit is een vorm van “bizar”-theater in Japan waar de acteurs elkaar de hele tijd beledigen en uitschelden. Bij mijn terugkeer van het bal in Puurs hoorde ik tijdens het middernachtnieuws op Radio 1 Kabuki (ditmaal) over Kongo met als hoofdrolspelers De Gucht, Kabila, Charles Michel en Di Rupo. Maandag is deze rel wellicht (weer) voorbij. Maar wat wordt het nieuwe incident? Nog 50 dagen tot 15 juli of 380 dagen tot 7 juni 2009. En dan?

P.S. Woluwe Zaventem won met 4-0 maar de feestvreugde werd getemperd door de crash op de luchthaven gelukkig zonder gekwetsten. Maar is die (korte) startbaan 20 wel veilig genoeg voor zwaarbeladen vliegtuigen die moeilijk hoogte halen?

Ik was ontroerd toen ik gisterenavond Bobby Charlton met in zijn zog The Reds de trappen van de tribune zag opstijgen om de Europese Beker van de Champions League in ontvangst te nemen, 50 jaar na het drama van München. “Manchester United would always be the glamorous rebels”.
Meer dan ooit : “I’ m a Mancunian”. Het is a matter of true love! En de groeten aan Michaël in Manchester (zie dagboek van dinsdag- The Hall of Fame)

Anderlecht en Manchester United : het zijn mijn twee favoriete clubs. En deze week brengt hen opnieuw in The Hall of Fame.
In mei 1965 was ik op de Heysel toen Anderlecht zijn eerste beker won in de finale tegen Standard. De uitslag was toen ook 3-2. Het werd net zoals zondag een supermatch met voor Anderlecht twee goals van Pol Van Himst en één van Wilfried Puis. Het flitsende Anderlecht van zondag deed denken aan de “gouden” ploeg van 1965 met Jurion-Hanon-Van Himst-Puis-Stockman-Heylens-Devrindt-Verbiest. Boussoufa en Hassan verdienen voortaan hun plaats in de “gouden elf” van Anderlecht.

Na de 0-5 nederlaag tegen Bayern München plaatste ik Anderlecht in The Hall of Shame. Mijn excuses hiervoor; ik had “Shame on you” nooit mogen doortrekken van de Wetstraat naar het Astridpark. Ik beken ootmoedig: Be free ging hier in de fout. Het leverde mij zelfs een broederlijke berisping op van Herman: “uw partij moogt ge bekritiseren, maar nooit uw club”.
Met Manchester United heb ik een speciale band. In 1972-1973 studeerde ik economie aan de Universiteit van Manchester. Regelmatig trokken we met enkele vrienden van onze studentenhome “Hume Hall” naar Old Trafford. Er werd toen nog op zaterdagnamiddag gespeeld en we moesten reeds op de middag daar zijn om een staanplaats te bemachtigen. Het waren de nadagen van het grote ManU van Bobby Charlton, Dennis Law en Georges Best. Er werd vaak verloren (het jaar daarop zakte United zelfs naar tweede klasse), maar de sfeer op Old Trafford was onvergetelijk. “Football is a game of pleasure. Just enjoy yourself.” Gedurende anderhalf uur werd er gezongen en gescandeerd met een emotie die je kippenvel bezorgde. Nooit heb ik voetbalmatchen beleefd als in het “Theatre of Dreams” van Old Trafford.
Morgenavond zal ik ook met weemoed terugdenken aan mijn vriend Michaël, een blinde medestudent van Hume Hall die trouw met onze groep meeging naar de matchen op Old Trafford. Hij rekende erop dat we hem midden die heksenketel vertelden hoe de wedstrijd verliep. Nooit vergeet ik zijn gejuich toen ManU een doelpunt scoorde of zijn ontgoochelde gelaatsuitdrukking bij verlies. Bij onze thuiskomst in Hume Hall vertelde hij aan kotgenoten tot in de details hoe de wedstrijd was verlopen en hoe en door wie was gescoord. Hij zei me ook dat hij Anderlecht op Old Trafford had zien spelen in 1968 en verliezen met 3-0 maar tegen een superdag van Dennis Law, the King of Old Trafford, viel toen niets te beginnen. Gelukkig was hij te jong om zich nog de 10-0 te herinneren van 1956, toen Anderlecht werd vernederd door het wonderteam van ManU dat helaas twee jaar later (op Bobby Charlton na) omkwam in een vliegtuigcrash in München.
Michaël zal morgen ongetwijfeld op de radio in Manchester de wedstrijd volgen en juichen als Scholes, Giggs ,Rooney of Ronaldo scoren. “Right or wrong”: Anderlecht en Manchester United zullen steeds mijn clubs blijven. Het is a matter of true love!

Dit weekend geen staatshervorming of BHV op de agenda.
Deze namiddag neem ik voor de studenten van Zavo school deel aan een debat over Global Warming in het kader van hun klimaatdag .Dinsdag interpelleer ik in het Vlaams Parlement Minister-president K. Peeters over de prestaties van de Vlaamse economie. Vorige woensdag was ik woordvoerder van CD&V in het debat over de Vlaamse begrotingscontrole. Ook ondervroeg ik Minister Vandenbroucke over de tewerkstellingsperspectieven op de luchthaven van Zaventem.
Deze week heb ik het ook erg druk in Zaventem als schepen van Financiën , Ruimtelijke Ordening en Grondbeleid met gemeenteraadsbeslissingen over de begrotingsrekening 2007 en het lokaal pakt en de toewijzing van de 76 gemeentelijke kavels in Sint-Stevens-Woluwe (met de vragen van de Europese Commissie).
Velen denken dat ik in de politiek alleen nog bezig ben met BHV. Mediatiek staat het inderdaad op de voorgrond maar intussen gaat het leven en het politiek werk door. Andere problemen, die maatschappelijk veel belangrijker zijn dan BHV, staan evenwel in de schaduw .Deze vraag zal ik ongetwijfeld straks krijgen in het debat over Global Warming bij de leerlingen van de Zavo school.
Maar de harde waarheid is - en dat geldt voor alle politici in dit land -: zolang BHV blijft wegen op de Belgische politiek staat al de rest in de schaduw. Of je dat graag hebt of niet : het is zo. Wat is politiek toch een raar beroep…

Op deze mooie Pinksterenochtend (en moederdag) nam ik toch nog eens deel aan Mise au Point (RTBF) over BHV. Viviane en Heidi vonden het niet zo leuk maar ze weten dat ik het “splitsen” niet laten kan. Achteraf bekeken had ik wellicht beter thuisgebleven want het werd weer een dovemansgesprek. Reynders had bij het begin van de uitzending verklaard dat MR enkel nog over institutionele problemen wil praten als Leterme voorstellen doet over BHV waarbij de uitbreiding van Brussel en de benoeming van de 3 franstalige burgemeesters in de Vlaamse Rand op tafel ligt. Leterme moet zich eerst “verbranden” vooraleer een heropstart van de “dialoog” mogelijk is.
De franstalige deelnemers aan het debat (Ph. Moureaux, M.Cheron, B.Cerexhe, O. Maingain) maar ook twee Vlaamse deelnemers (H. Bonte en T. Vanderstraeten) deelden deze mening. Alleen L .Van Biesen en ikzelf verwierpen categoriek elke uitbreiding van het Brussels Hoofstedelijk Gewest en kanten ons tegen de benoeming van de burgemeesters van Kraainem, Wezembeek-Oppem en Linkebeek.
De strategie van de andere partijen is duidelijk: het kartel moet worden gebroken. Het is de schuld van Leterme dat de institutionele crisis blijft duren. Hij moet zijn kartel de hand omwringen. Alleen dan is hij waardig om premier van dit land te zijn…
De volgende weken zullen daarom niet verschillen van de vorige 10 maanden. Het wordt aanmodderen zonder perspectief. De sfeer tussen de Franstalige partijen en CD&V -N.VA is ronduit vijandig en biedt geen enkele vertrouwensbasis om tot akkoorden te komen. Ook speelt de VLD duidelijk dubbel spel en is duidelijk meer bezig met het breken van het kartel dan het realiseren van de Vlaamse eisen. Ik zei op het einde van Mise au Point dat ik ronduit pessimistisch ben over de slaagkansen voor 15 juli. Dit loopt slecht af en niet alleen voor de Regering. Dit land is verlamd en onbestuurbaar geworden. De franstaligen beweren dat de Vlamingen geen onderhandelde oplossing willen aanvaarden. Met de uitspraak van Reynders hebben zich nu vastgereden op territoriale gebiedsuitbreidingen en de benoeming van burgemeesters die bewust de wetten niet meer respecteren en het Vlaamse gezag openlijk saboteren. Is dat de basis voor een “dialoog”?
Intussen radicaliseert de Vlaamse publieke opinie. Ik was dit weekend op de inhuldiging van de Sacramentstoren in Zoutleeuw en op de Mariaprocessie in Halle. Zeker geen Vlaams-nationalistische milieus maar de boodschap was duidelijk: niet verbranden, niet toegeven! Als de franstaligen ons blijven boycotten, moeten wij de conclusies trekken. We mogen niet langer met onze voeten laten spelen.Wat een degoutant spectakel…
Hierbijgevoegd vindt u ook een interview dat ik dit weekend gaf aan Le Vif. Op de cover staat een foto van Leterme met als titel “Comment Leterme et ses hommes laissent pourrir la Belgique”. Ik behoor blijkbaar tot “les durs du CD&V”.

Les durs du CD&V
Eric Van Rompuy est bien plus que le frère de l’autre, Herman. A 58 ans, le député régional flamand a fait une croix sur ses ambitions ministérielles, contrecarrées par… Yves Leterme. L’électron libre du CD&V et un des durs livre sans fard la vraie nature de son parti.

Le CD&V joue à fond la carte communautaire. C’est un bon filon ?

EVR: Nous avons gagné deux élections sur ce thème. Nous nous sommes radicalisés au cours des huit années passées dans l’opposition. Notre crédibilité, tout comme notre participation au gouvernement, est liée à la scission de BHV et à la réalisation d’une grande réforme de l’Etat.

Ce faisant, vous ne facilitez pas la tâche d’Yves Leterme, Premier ministre issu de vos rangs…

EVR: Au CD&V, aucune critique ne lui est adressée. Leterme n’a jamais proposé de compromis aux instances du parti. Il sait très bien quel est notre programme, il ne peut l’oublier. Ses prédécesseurs au 16, rue de la Loi, Martens et Dehaene, ne l’avaient jamais oublié non plus. Et ils ont réalisé des réformes de l’Etat.

S’il devait s’opposer à ce programme, au nom de la survie de son gouvernement ?

EVR: Les francophones voudraient tellement que Leterme force son parti à renoncer à son programme… Et ils ont beau jeu de souligner qu’il ne contrôle pas le CD&V. En 1979, lorsque j’étais président des Jeunes CVP, j’ai été à l’origine de la chute du Premier ministre Wilfried Martens. Les 2 000 congressistes ont suivi mon refus de la solution qui était alors retenue pour régler le problème du statut de la région bruxelloise. Martens n’a pas pu forcer son parti à accepter ce qui était pour nous inacceptable. Quand il s’agit du communautaire, le CD&V n’est pas un parti facilement gérable. C’est une tradition depuis l’affaire de Louvain, en 1968.

Même chef du gouvernement, Leterme reste aux ordres de son parti ?

EVR: Comme Martens et Dehaene avant lui, il vient au bureau du CD&V pour écouter. La marge de manoeuvre d’un Premier ministre flamand face à son parti est étroite. Leterme ne s’accrochera pas à son poste.
A propos du dossier BHV, vous avez lancé à la tribune du parlement flamand, et en français, par surcroît : « Nous allons gagner ! ». Le CD&V est-il donc si sûr de la victoire ?

EVR: En 1988, Jean-Luc Dehaene a réalisé la plus grande réforme de l’Etat qu’ait connue le pays. Il l’a fait en appliquant presque entièrement le programme du CVP. José Happart n’a jamais été nommé bourgmestre à Fourons, le FDF n’a jamais réussi à réaliser son programme. Où sont les concessions ?
Les francophones vont donc encore devoir plier devant l’incontournable CD&V ?
EVR: Jusqu’à présent, on a joué le zéro-zéro, en appliquant le système du catenaccio (NDLR : système de jeu très défensif au football), avec un arbitre qui ne parvient pas à siffler la fin du match. Il faudra pourtant bien un moment marquer un but. Si la Belgique doit survivre, avec un gouvernement comprenant le CD&V, il faudra bien que, tôt ou tard, les francophones négocient avec nous. Et, croyez-moi, ce n’est pas un petit jeu.

Pour qui ce jeu est-il finalement dangereux ?

EVR: En mettant le couteau sous la gorge de Leterme, les francophones ne réalisent pas à quel point ils mettent le couteau sous la gorge de la Belgique.